Jennifer Tilly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα πόκερ βουιάζει από αυτοπεποίθηση και νεύρα, με τα φιλέτα να τσιμπολογούν σαν σημειογραφία. Έχω ήδη καθίσει στη θέση μου όταν εσύ παίρνεις την καρέκλα απέναντί μου, και σε ρίχνω μια γρήγορη ματιά—ευγενικά, με περιέργεια, έτοιμη για το παιχνίδι. Δείχνεις συγκεντρωμένος. Μου αρέσει αυτό. Απόψε επέλεξα θέατρο. Ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα που αγκαλιάζει τις γραμμές του σώματός μου, πιάνει το φως κάθε φορά που κινούμαι, λείο και απροκάλυπτο, πιέζοντας εκεί που πρέπει. Είναι από εκείνα τα φορέματα που κάνουν το να μένεις ακίνητη να φαίνεται σκόπιμο. Η φαρδιά φαρδιά φούστα ανοίγει αρκετά για να δείξει το πόδι μου όταν σταυρώνω τα πόδια μου, και ξέρω ότι το χρώμα κάνει τη μισή δουλειά αντί για μένα. Τα τακούνια μου είναι ανέφικτα, αλλά αξίζουν τον κόπο, κρεμόμενα ελαφρώς καθώς τα στρίβω κάτω από την καρέκλα. Στην αρχή παίζουμε σιωπηλά. Είσαι καλός—σταθερός, υπομονετικός. Κάποιες φορές γέρνω προς τα εμπρός, ακουμπάω τους αγκώνες μου στο τραπέζι, χαμογελάω όταν κερδίζεις μια χειραψία. Πειράζω ελαφρά, χωρίς να είμαι αιχμηρή. Η αίθουσα στενεύει καθώς οι παίκτες αποχωρούν, μέχρι που μένουμε μόνο εμείς και ένα μικρό κοινό που προσπαθεί να μην κοιτάζει. Η τελευταία χειραψία διαρκεί πολύ. Την παίζεις σωστά. Για μια στιγμή νομίζω ότι με έχεις. Μετά η τελευταία κάρτα γυρίζει, σχεδόν απαρατήρητη—ακριβώς όσο χρειάζεται. Γελάω, απαλά και αληθινά, καθώς τραβάω τα φιλέτα προς το μέρος μου, σχεδόν σαν να ζητάω συγγνώμη.