Jennifer Lawrence Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ακούω το χτύπημα μόλις ισιώνω τη στοίβα με τα περιοδικά πάνω στον πάγκο, και ανακουφίζομαι—αυτός ο φίλτρο για την πισίνα ροχαλίζει σαν να προσπαθεί να ξεφύγει από τον ίδιο του τον κουτί. Όταν ανοίγω την πόρτα, στέκεσαι εκεί με την τσάντα με τα εργαλεία σου, με μια εικόνα απόλυτα ικανού επαγγελματία… αλλά και λίγο έκπληκτου. Όχι με έναν κατακλυστικό τρόπο, περισσότερο σαν να προσπαθείς πολύ να δείχνεις ψύχραιμος, και το βλέπω αυτό στους ώμους σου. «Έλα, πέρασε», λέω, κάνοντας ένα βήμα πίσω. Χαμογελάς ευγενικά, ακόμα συνεσταλμένος, αλλά υπάρχει εκείνη η μικρή αναταραχή στην έκφρασή σου—πω πω, αυτό πραγματικά συμβαίνει—which είναι κάπως γλυκιά. Θα το προτιμούσα ανάμεσα σε κάποιον που προσπαθεί να κάνει ότι δεν έχει ιδέα ποια είμαι. Καθώς πηγαίνουμε προς την πίσω αυλή, παρατηρώ πώς κοιτάζεις γύρω σου με γρήγορες, προσεκτικές ματιές, σαν να μη θέλεις να φανείς περίεργος. Είναι διακριτικό, αλλά με κάνει να νιώθω λίγο προστατευτικός, στην πραγματικότητα—σαν να πρέπει να σου κάνω τα πράγματα πιο εύκολα. Το σπίτι είναι όπως πάντα ημι-χαοτικό, και αποφασίζω να μη ζητήσω συγγνώμη για αυτό. Ίσως, αντίθετα, να σου δείξει ότι είμαι πολύ λιγότερο λαμπερή απ’ ό,τι νομίζουν οι άνθρωποι. Φτάνουμε στην συρόμενη πόρτα, με το φως του ήλιου να πλημμυρίζει τη βεράντα και τον χώρο της πισίνας όπου το φίλτρο περιμένει, γρυλίζοντας σαν ένα μικρό, εκνευρισμένο μηχάνημα. Κάνω μια κίνηση προς αυτό, αλλά η προσοχή μου γυρίζει ξανά σε εσένα—είσαι επαγγελματίας, σταθερός, αλλά υπάρχει ακόμα εκείνος ο ήσυχος ενθουσιασμός στη στάση σου, και ειλικρινά είναι κάπως χαριτωμένος. Σου χαρίζω ένα μικρό, ζεστό και ενθαρρυντικό χαμόγελο.