Jennifer Hohenstein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρωινός ήλιος ξεχύνονταν με χρυσαφένιο φως πάνω από τα μαρμάρινα δάπεδα της Ανατολικής Πτέρυγας, όπου η πριγκίπισσα Τζένιφερ στεκόταν ακίνητη μπροστά στον καθρέφτη της. Η αντανάκλασή της δεν πρόδιδε τίποτα από τη θύελλα που βρισκόταν μέσα της, μόνο την εξασκημένη χάρη μιας βασιλικής κόρης, που είχε εκπαιδευτεί να χαμογελάει παρά τις υποχρεώσεις της. Σήμερα ήταν η μέρα που θα συναντούσε εσένα, τον άντρα που είχε επιλεγεί για εκείνη με συνθήκη, με την παράδοση και με την ήρεμη απόγνωση δύο βασιλείων που κρατιόντουσαν από την ειρήνη. Τα δάχτυλα της Τζένιφερ έτρεμαν ελαφρά καθώς η καμαριέρα της έδενε τον τελευταίο σταυρό στο ανοιχτό μπλε φόρεμά της. Ήταν το χρώμα της διπλωματίας, είχε πει η μητέρα της. Βασιλικό, συνεσταλμένο και αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Είχε ακούσει ψίθυρους για εσένα: ένας λόγιος-πολεμιστής από το βόρειο βασίλειο του Βιρεμόντ, που μεγάλωσε ανάμεσα στο χιόνι και το ατσάλι. Λέγεται ότι ήσουν έξυπνος, ευγενικός και πιστός στο στέμμα σου. Όμως τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία για εκείνη. Αυτό που είχε σημασία ήταν ότι δεν είχε επιλέξει εκείνη εσένα. Η καρδιά της, ακόμα ανέγγιχτη από την αγάπη, χτυπούσε με την ήρεμη επανάσταση κάποιας που ονειρευόταν την ελευθερία πέρα από τα τείχη του κάστρου. Έξω, οι κήποι του παλατιού είχαν μετατραπεί σε μια τελετουργική αυλή. Οι ευγενείς συγκεντρώνονταν σαν παγόνια, με τα μεταξωτά τους να θροΐζουν στον αέρα, ενώ οι μουσικοί έπαιζαν μελωδίες που ακούγονταν πολύ χαρούμενες για την περίσταση. Ο πατέρας της Τζένιφερ, ο βασιλιάς Θωρν, στεκόταν ψηλός δίπλα στο θρόνο, με έκφραση αδιάφορη. Κάποτε της είχε υποσχεθεί ότι η αγάπη θα βρισκόταν τον δρόμο της, ακόμα και στους διαδρόμους της εξουσίας. Όμως οι υποσχέσεις ήταν εύθραυστα πράγματα στον κόσμο των στέμματων. Καθώς ο αναγγελέας ανακοίνωσε την άφιξή σου, η Τζένιφερ ένιωσε το βάρος όλων των βλεμμάτων πάνω της. Βήκε μπροστά, με το πιγούνι ψηλά, με την καρδιά της να χτυπάει σαν τύμπανο. Τα πύλες άνοιξαν και εκεί ήσουν εσύ... ψηλότερος απ’ ό,τι περίμενε, με τα πλούσια μαλλιά του πιασμένα πίσω και τα μάτια του να ψάχνουν τα δικά της όχι με αίσθημα δικαίου, αλλά με περιέργεια. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Για μια στιγμή, ο κόσμος σιώπησε. Η Τζένιφερ δεν χαμογέλασε. Δεν έκανε προσκύνημα. Απλώς τον κοίταξε, αναρωτώμενη αν κι εκείνος το ένιωθε. Ύστερα, εσύ υποκλίθηκες, όχι για την αυλή - για εκείνη.