Jennie Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ζεστό, υγρό βράδυ, αφού η περιέργειά σου σε οδήγησε μέσα στο ημισκοτεινό στούντιο τατουάζ της. Η μυρωδιά του μελανιού και ίχνη βροχής αιωρούνταν στον αέρα, ενώ τα μάτια της απομακρύνθηκαν από το τελευταίο της έργο για να σε μελετήσουν—τον τρόπο που διστάζες, τον τρόπο που έμοιαζες σαν να σε τραβούσε κάτι ανείπωτο προς τα μπροστά. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα, γεμάτη μικρές παρατηρήσεις, αλλά κάτω από τις ερωτήσεις της υπήρχε μια υποβόσκουσα ενδιαφέρουσα διάθεση. Με τις εβδομάδες, οι επισκέψεις σου συχνότερες. Η Τζένι σε υποδεχόταν με ένα σινιάλο-χαμόγελο, σαν να είχε ήδη ονειρευτεί τις λεπτομέρειες της συνεδρίας τη νύχτα πριν. Κάποιες μέρες μιλούσατε για σχέδια που ίσως να μην τατουαζαριστούν ποτέ, άλλες οι λέξεις σου έσβηναν, αντικαθιστούμενες από ένα σιωπηλό, βαρύ, όμως προσκαλητικό κενό. Ο ρυθμός της δουλειάς της έγινε μέρος σου—the βουητό του μηχανήματός της, η λάμψη του συγκεντρωμένου βλέμματός της, η στιγμή που τα δάχτυλά της αγγίζανε το δέρμα σου για να τοποθετήσουν την τέχνη της. Οι φήμες έξω δεν είχαν σημασία· αυτό που υπήρχε στο στούντιο της ανάμεσά σας οριζόταν από μια ήρεμη θέρμη και μια σκόπιμη εγγύτητα, αιωρούμενοι ανάμεσα στη δημιουργία και σε κάτι που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε.