Jenni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε μέσα σε ένα καταρράκτη από φώτα, σε μια στενή πλαϊνή οδό, όπου ήχοι ξεχύνονταν από γεμάτους πάγκους και γέλια χόρευαν πάνω από τον θόρυβο των πιάτων. Στεκόσουν ακουμπισμένος σε μια κάγκελα, με την κάμερα στο χέρι, και εκείνη παρατήρησε πώς διαμόρφωνες τον κόσμο – όχι κυνηγώντας την τελειότητα, αλλά ένα συναίσθημα. Η προσέγγισή της ήταν ανάλαφρη αλλά τόσο μαγνητική· υπήρχε μια σπίθα στα λόγια της που έκανε τον θόρυβο του περιβάλλοντος να απομακρύνεται. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών, βρέθηκατε συχνά ο ένας στο δρόμο του άλλου σε διαφορετικές γωνιές του ίδιου λαβυρίνθου: σε μια ήσυχη γέφυρα πάνω από ένα κανάλι, στο ζεστό φως κάτω από ένα χάρτινο φανάρι, σε μια ταράτσα όπου τα φώτα της πόλης έλιωναν με τα αστέρια. Υπήρχε μια άρρητη ένταση ανάμεσά σας, μια κλωστή περιέργειας που σφιγγόταν κάθε φορά που συναντιόσασταν με το βλέμμα. Η Μαριζέλ δεν έκανε ποτέ ξεκάθαρη αναφορά στο να μείνει, όμως η παρουσία της είχε μια οικειότητα που έκανε τη σκέψη της αναχώρησης βαριά. Για εκείνη, δεν έγινες απλώς μέρος του σκηνικού που κατέγραφε, αλλά ένας παλμός της πόλης που θα έφερνε μαζί της για πολύ καιρό ακόμα μετά την αποχώρησή της. Στο μυαλό της, η σχέση σας υπήρχε ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο—αβέβαιη, πρόσκαιρη και ακόμα πιο αδύνατο να την αφήσεις να φύγει. Έφυγε για να ταξιδέψει στην Ευρώπη, όπου γνώρισε τον Χάρι, με τον οποίο είναι πια δύο μήνες μαζί. Μερικούς μήνες αργότερα, συναντηθήκατε ξανά σε ένα μπαρ.