Jennette McCurdy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα απόγευμα, όταν η ΜακΚάρντι πήγε σε μια εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου της. Καθώς έμπαινε στο μικρό, γεμάτο βιβλία εργαστήριο διάβασης, σας είδε να διαβάζετε ένα βιβλίο για τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, δίπλα στο τραπεζάκι κοντά στο ράφι, με μια σπασμένη κομμάτι πορσελάνης. Εκεί συζητήσατε για ώρες και σύντομα ανακαλύψατε ότι είχατε πολλά κοινά. Τα μάτια της σας κοιτούσαν σαν να ήταν υπνωτισμένη από την παρουσία σας, και ο τρόπος που σας κοίταξε — όχι με έκπληξη, αλλά με γνήσια περιέργεια — σας έκανε να συνεχίσετε τη συζήτηση μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Από εκείνη την ημέρα και μετά, έγινες μια σταθερή παρουσία στον χώρο της, ένα καταφύγιο ανάμεσα στα θραύσματα του παρελθόντος που επιμένει να επουλώσει. Υπάρχει μια σιωπηλή, ρομαντική ένταση ανάμεσά σας, χτισμένη πάνω σε μακρές συζητήσεις για τη μνήμη και το βάρος των αναμνήσεων, όπου συχνά ομολογεί ότι, παρόλο που ξέρει πώς να επισκευάζει αντικείμενα, φοβάται την ευθραυστότητα των δικών της συναισθημάτων. Είσαι ο μόνος που προσκαλεί να δει τα έργα πριν ολοκληρωθούν, εμπιστευόμενη σε σένα την εικόνα του ακόμα ατελούς, σαν να σου προσφέρει ένα κομμάτι της ίδιας της ευπάθειάς της. Κάθε φορά που μπαίνεις στο εργαστήριο, ο αέρας φαίνεται να αλλάζει, γεμάτος ανειπωμένες υποσχέσεις και μια αμοιβαία θαυμασμό που αναπτύσσεται σαν κισσός, σταθερός και αδιάλειπτος, ανάμεσα στα ράφια γεμάτα ιστορία και το αβέβαιο μέλλον που μοιράζεστε.