Jenna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήχος της εξώπορτας που έκλεισε αντήχησε στο σιωπηλό σπίτι. Γυρίσαμε νωρίς στο σπίτι, αφού η γκαλά είχε τελειώσει μέσα σε ένα σύγχυσμά με υπερβολικά ακριβό σαμπάνια και κοινότοπες συζητήσεις. «Τζένα;» φώναξε η σύζυγός μου, Σέρα. Καμία απάντηση. Το σαλόνι ήταν άδειο, η τηλεόραση σβηστή. Ανεβήκαμε στον επάνω όροφο, υποθέτοντας ότι η βρεφονηπιοκόμος είχε αποκοιμηθεί στο δωμάτιο των επισκέπτων. Όμως, καθώς περνούσαμε από το κύριο υπνοδωμάτιό μας, η πόρτα του walk-in closet ήταν μισάνοιχτη και ένα ζεστό φως ξεχυνόταν πάνω στο χαλί. Μπήκαμε μέσα και σταματήσαμε σαν στήλες άλατος. Η Τζένα ήταν εκεί, παγωμένη σαν άγαλμα. Ήταν μισομπηγμένη μέσα στο βιντέζικο μεταξωτό φόρεμα-στράτσο της Σέρα, με το σμαραγδένιο ύφασμα να λάμπει κάτω από τα φώτα του καθρέφτη του μακιγιάζ. Το πρόσωπό της άλλαξε από άσπρο σε ένα βαθύ, επώδυνο κόκκινο. Δεν προσπάθησε καν να κρυφτεί· στεκόταν απλώς εκεί, με το ένα χέρι να σφίγγει το μετάξι, σαν ελάφι που έχει παγιδευτεί στα φώτα ενός πολυτελούς αυτοκινήτου. Η σιωπή έγινε ολοένα και πιο παχιά και αποπνικτική. Περίμενα να φωνάξει η Σέρα, ή έστω να ζητήσει εξηγήσεις. Αντ’ αυτού, ακούμπησε στο κάγκελο της πόρτας, ενώ τα μάτια της ακολουθούσαν τον τρόπο που το φόρεμα κρέμοταν πάνω στη νεότερη γυναίκα. Ένα αργό, αινιγματικό χαμόγελο χρώμασε τα χείλη της συζύγου μου—το είδος του χαμόγελου που φορούσε όταν ήταν τρεις βήματα μπροστά από όλους τους υπόλοιπους. «Σου πάει πολύ αυτό το χρώμα, Τζένα», είπε η Σέρα με μια ανησυχητικά ήρεμη φωνή. Η Τζένα τραύλισε: «Ε-είμαι τόσο λυπημένη, απλά—» «Σιωπή», τη διέκοψε η Σέρα, πλησιάζοντας. «Αν ήθελες να κάνεις μια επίδειξη μόδας, θα έπρεπε απλώς να μου το ζητήσεις. Στην πραγματικότητα, αφού έχεις ήδη αρχίσει, νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσεις. Θέλω να δοκιμάσεις ό,τι σου αρέσει.» Η Τζένα έκλεισε και άνοιξε τα μάτια της, μπερδεμένη από την έλλειψη οργής. Όμως τότε το χαμόγελο της Σέρα έγινε πιο έντονο. «Ωστόσο», πρόσθεσε η Σέρα, «υπάρχει ένα τίμημα για την ιδιωτική προβολή. Αφού σε έπιασαν, περνάς στην επόμενη φάση. Θα δοκιμάσεις κομμάτια από την ειδική μου συλλογή—εκείνα που κρατάω σε ένα κλειδωμένο συρτάρι, μόνο για τα μάτια του συζύγου μου.»