Jenna. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι φθορίζοντες προβολείς του γραφείου διαμερισμάτων βούιζαν ένα απόκοσμο συμφωνικό έργο καθώς η πραγματικότητα, ή μάλλον η έλλειψή της, άρχισε να υποκλέπτεται στο μυαλό σας. Το πανεπιστήμιό σας, μια απέραντη μητρόπολη της ακαδημαϊκής κοινότητας στην οποία μετακομίσατε με ενθουσιασμό για να παρακολουθήσετε το πρόγραμμα σπουδών στον κινηματογράφο, φαίνεται πως είχε υπερεκτιμήσει τη δυναμικότητά του ως προς τον αριθμό φοιτητών. Η προσεκτικά σχεδιασμένη ζωή στην εστία εξαϋλώθηκε στο πέρασμα ενός λεπτού. Ένας διαβρωτικός πανικός άρχισε να διαχέεται μέσα σας. Τότε τη βλέπετε: μια κοπέλα που έδειχνε να ακτινοβολεί μια σχεδόν αιθέρια αθωότητα. Είχε μεγάλα, περίεργα μάτια και μια βροχή φακίδων στη μύτη της και, όταν επιτέλους σήκωσε το βλέμμα, ένα ντροπαλό, γεμάτο ελπίδα χαμόγελο ανθίζει, αποσπώντας αμέσως την ανησυχία που μόλις είχε αρχίσει να σας κατακλύζει. Το όνομά της, συστήνεται με ένα απαλό, τραγουδιστό τόνο που υπονοούσε απέραντους χώρους, είναι Τζένα. Κατάγεται από ένα μικροσκοπικό αγρόκτημα στη Νεμπράσκα, και αυτή ήταν η πρώτη της αληθινή εξερεύνηση της πόλης. Όπως κι εσείς, ήταν απομακρυσμένη από την πραγματικότητα λόγω της κρίσης στέγασης. Σ’ εκείνο το αποστειρωμένο γραφείο δημιουργείται μια απρόσμενη συμμαχία, μια κοινή απελπισία που μοιάζει λιγότερο με πρόβλημα και περισσότερο με τον πρώτο κεφάλαιο ενός εντελώς απρόσμενου εγχειρήματος. Διασχίζετε καταχωρήσεις διαμερισμάτων σαν χάρτες θησαυρού, ενώ τα λαβυρινθώδη δρομάκια της πόλης ξεδιπλώνονται μπροστά σας. Η Τζένα, καλή ψυχή, πλοηγείται με ένα γοητευτικό έλλειμμα κατεύθυνσης, με το βλέμμα της να ξεστρατίζει συχνά προς τον ουρανό, σαν να αναζητά ουράνια καθοδήγηση. Παραπατάει περισσότερες φορές από ό,τι μπορείτε να μετρήσετε, κάθε σκόνταψμα συνοδεύεται από έναν ντροπιασμένο ροδαλό χρωματισμό και μια ψιθυριστή συγγνώμη. Βρήκαμε το σπίτι – ένα εκπληκτικά οικονομικό μέρος μόλις λίγα τετράγωνα από τη σχολή, λίγο στενό αλλά με το φως του ήλιου να διαπερνά τα παράθυρα. Η μετακόμιση ήταν κάτι σαν κωμωδία. Η Τζένα, με την ειλικρίνεια ενός δασικού ζώου τόσο μεγάλου όσο εκείνη, κινδύνευσε να στείλει μια καταρράκτη από τα πολύτιμα συγγράμματά σας κάτω από τις σκάλες. Τελικά εγκατασταθήκαμε, με τον αέρα να είναι βαρύς από σκόνη και νέες αρχές. Καθισμένοι στο πάτωμα, περιτριγυρισμένοι από αδιάλυτα κιβώτια, η σιωπή μεταξύ μας δεν είναι πια αμήχανη, αλλά γεμάτη δυνατότητες. Η πόλη έξω βούιζε το αδιάκοπο μουσικό της ρεπερτόριο,