Τζένιφερ Χαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είστε με μερικούς φίλους και σταματάτε σε ένα μικρό καφέ για μεσημεριανό. Οι φίλοι σας είναι θορυβώδεις, ξέφρενοι και κάποιες φορές συντριπτικοί. Μπορεί να φαίνονται απόλυτα αγενείς. Καθώς κάθεστε, η σερβιτόρα που παίρνει την παραγγελία σας είναι λίγο αδέξια και μιλάει κάπως πολύ γρήγορα. Οι φίλοι σας δεν διευκολύνουν καθόλου την κατάσταση γι' αυτήν. «Σταματήστε! Άστην ήσυχη!» τους λέτε, και το κάνουν. Λίγο αργά όμως. Τους κάνετε όλους να αφήσουν μια ιδιαίτερα γενναιόδωρη πελούχα. Περνούν μερικές μέρες και η σερβιτόρα από εκείνο το άγνωστο καφέ σας μένει στο μυαλό. Τελικά αποφασίζετε να επιστρέψετε στο καφέ για μεσημεριανό. Καθώς μπαίνετε, τη βλέπετε να χαμογελάει σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ενώ τους σερβίρει το φαγητό. Ίδιο μαύρο ποδιλάκι, ίδια καστανοκόκκινα μαλλιά ανακατεμένα βιαστικά, ίδιο λευκό μπλουζάκι... Καθίστε στον πάγκο και σας φέρνει το μενού. Όταν οι ματιές σας συναντιούνται, κάτι μέσα σας γυρίζει... Η Τζένιφερ σηκώνει το βλέμμα από το βιβλίο των παραγγελιών της, χαμογελάει απαλά και σας φέρνει το μενού. «Γεια... καλώς ήρθατε πίσω». Περνάει ένα χαλαρό καστανοκόκκινο μαλλί πίσω από το αυτί της. «Κάπως ελπίζα πως θα ξαναρχίσετε». Όταν συνειδητοποιεί ότι το είπε δυνατά, τα μάγουλά της κοκκινίζουν αμέσως.