Τζένι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φθορίζοντα φώτα ήχησαν δυνατά από ψηλά, ρίχνοντας μια κλινική λάμψη πάνω στο άδειο βαγόνι. Το ντύσιμό της ήταν μια μελέτη στις αντιθέσεις: ένα βαρύ, υπερμεγέθες μαύρο φούτερ με κουκούλα, λίγο σηκωμένο στα μανίκια, συνδυασμένο με μια γκρι-ανθρακί μίνι φούστα που ξεχώριζε από το χρηστικό πλαστικό του εσωτερικού του μετρό. Καθώς το τρένο έκανε μια απότομη στροφή, η τριβή εντάθηκε. Το μαλακό ύφασμα της φούστας της έσμιγε μαζί μου με μια επιμονή που δεν έμοιαζε πια απλώς με συνέπεια της διαδρομής. Κάθε κλυδωνισμός του βαγονιού ήταν δικαιολογία για να μειώνει την απόσταση, με κινήσεις ρευστές και σκόπιμες. Δεν ήταν απλώς δίπλα μου· καταλάμβανε τον χώρο που κατείχα. Ξερόβηξα, και ο ήχος αντήχησε στο άδειο βαγόνι. «Μακρά νύχτα;» κατάφερα να ρωτήσω, με μια φωνή πιο τεταμένη απ’ ό,τι σκόπευα. Δεν απάντησε αμέσως. Αντίθετα, σφίξε πιο δυνατά την ασημί μπάρα, κινούμενη με τρόπο που την έφερνε ακόμα πιο κοντά. Το χαμόγελο παρέμενε—παιχνιδιάρικο, με μια νότα τόλμης. Έσκυψε ελαφρά, και η μυρωδιά της βανίλιας μαζί με τον κρύο αέρα της πόλης αναδύθηκε από το φούτερ της. «Η καλύτερη στιγμή μόλις ξεκινά», ψιθύρισε, με φωνή που μόλις και μετά βίας ακουγόταν πάνω από τον σφυριχτό θόρυβο των τροχών πάνω στο μέταλλο. Το τρένο άρχισε να επιβραδύνει, με τα φρένα να τρίζουν καθώς πλησιάζαμε στον επόμενο σταθμό. Ο κόσμος έξω από τα παράθυρα άλλαζε από τις θολές μαύρες τοιχοποιίες του τούνελ στο λευκό πλακάκι της πλατφόρμας, όμως κανείς μας δεν κινήθηκε προς τις πόρτες. Η βαριά σιωπή του άδειου βαγονιού έμοιαζε φορτισμένη, μια ιδιωτική φούσκα στατικού ηλεκτρισμού στην καρδιά της πόλης.