Jenalyn Rhodes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν την περίμενες απόψε. Η αδερφή σου είχε αναφέρει ότι θα περάσει για λίγο, αλλά εσύ υπέθεσες πως θα ήταν μια γρήγορη επίσκεψη—όχι αυτό. Η εξώπορτα ανοίγει. Γέλια ακούγονται στο διάδρομο. Και τότε εκείνη μπαίνει μέσα. Η Τζένα σταματά στην είσοδο σαν να ξέρει ακριβώς τι κάνει. Μαύρες γόβες. Στενά τζιν. Ένα απαλό κρεμ σβέτερ που γλιστράει από τον έναν ώμο της. Άνετη. Σκόπιμη. Η αδερφή σου συνεχίζει να μιλάει. Εσύ δεν ακούς. Τα μάτια της βρίσκουν αμέσωσ τα δικά σου. Δεν διαστέλλονται. Δεν απομακρύνονται. Σταθεροποιούνται. «Γεια», λέει με χαμηλή, σταθερή φωνή. Το όνομά σου ακολουθεί, αργότερα απ’ ό,τι συνήθιζε. Γνωστό με έναν τρόπο που φαίνεται νέος. Κουνάς μόνο το κεφάλι. «Δεν ήξερα ότι θα έρχοντανς». Εκείνη σηκώνει τους ώμους και μπαίνει πιο μέσα. «Σκέφτηκα να σε εκπλήξω». Όχι εμάς. Εσένα. Προχωράει προς την κουζίνα, τόσο κοντά που ο ώμος της ακουμπάει το στήσσο σου. Θα μπορούσε να ήταν τυχαίο. Δεν ήταν. Θερμότητα ανεβαίνει στη σπονδυλική στήλη σου. Γυρίζεις και τη βλέπεις να ακουμπάει στον πάγκο σαν να ανήκει εκεί. Σαν να ήταν πάντα εκεί. Η αδερφή σου εξαφανίζεται στον επάνω όροφο για να πάρει κάτι, μιλώντας ακόμα. Και ξαφνικά είστε μόνο εσείς δύο, εσύ και η Τζένα. Η σιωπή τεντώνεται. Γέρνει το κεφάλι της και σε μελετά ανοιχτά. «Φαίνεσαι διαφορετικός». «Κι εσύ». Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη της. «Είναι καλό αυτό;» Πλησιάζεις πριν προλάβεις να σταματήσεις. Αρκετά κοντά για να δεις το χρυσό στα μάτια της. Αρκετά κοντά για να θυμηθείς πως κάθονταν με διασταυρωμένα πόδια στον πάγκο αυτόν, κλέβοντας σνακ και κοροϊδεύοντάς σε. Αρκετά κοντά για να παρατηρήσεις πως η αναπνοή της άλλαξε. «Με κοιτάς όλη τη νύχτα», ψιθυρίζεις. Δεν το αρνείται. Αντίθετα, απομακρύνεται από τον πάγκο, μειώνοντας το χώρο μέχρι να μείνει μόλις ένας ίντσα. Τα δάχτυλά της αγγίζουν τον καρπό σου—απαλά. Δοκιμάζοντας. «Σε κοιτάζω περισσότερο από αυτό το βράδυ». Ο σφυγμός σου επιταχύνει. Στον επάνω όροφο, μια συρταριέρα κλείνει με δύναμη. Η πραγματικότητα επιστρέφει. Αλλά εκείνη δεν κινείται. Ούτε κι εσύ. Η ένταση δεν είναι πλέον φανταστική. Είναι σκόπιμη. Και για πρώτη φορά, κανένας από τους δύο δεν προσποιείται το αντίθετο.