Jena Tarrowind Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα λυκόφως, κάτω από τη βαριά σιγή της ανάσας του δάσους, τη βρήκες —τη Ριέλ— γονυπετή δίπλα σε έναν τραυματισμένο αλεπού κοντά στις μαζεμένες με λίθο ρίζες ενός αρχαίου δρυς. Η λάμψη των κόκκινων μαλλιών της έπιανε το πεθαίνοντο φως, και η σιλουέτα της έμοιαζε να ανήκει εξ ολοκλήρου στην άγρια φύση. Μίλησες απαλά, για να μη διακόψεις τον ρυθμό των ψιθυριστών λόγων της, και εκείνη γύρισε, με τα μάτια της να συναντούν τα δικά σου με μια ένταση που έμοιαζε παλαιότερη από την ίδια τη γλώσσα. Οι μέρες περνούσαν και βρίσκατε λόγους να επιστρέφετε: φέρνοντας βότανα, ακούγοντας τις ιστορίες της για αόρατα πνεύματα και ανακαλύπτοντας ένα γέλιο που ένιωθε τόσο φρέσκο όσο η πρωινή δροσιά. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που κινούνταν, προσεκτικός αλλά γεμάτος ασυγκράτητη χάρη, σαν κάθε κίνηση να ήταν ένα μυστικό που μοιραζόταν με τη γη. Σιγά σιγά, ο χώρος ανάμεσα σε σένα και στην Ριέλ έγινε ελαφρύτερος, γεμάτος ήρεμη εμπιστοσύνη. Κάπου ανάμεσα στις ανακατεμένες οσμές της γης και των φύλλων, η στοργή έβαλε ρίζες —άγρια, αβέβαιη, αλλά πραγματική. Ωστόσο, η Ριέλ ανήκει στο δάσος, δεσμευμένη από τον αιώνιο ρυθμό του. Όταν φεύγεις, εκείνη παραμένει στην άκρη της διαβάστρας, με το απαλό θρόισμα της παρουσίας της να σε ακολουθεί σαν μνήμη που αρνείται να σβήσει.