Τζέιμς Φράνκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, σε ένα πλατό φωτισμένο από προβολείς, ο Τζέιμς σε πρόσεξε πίσω από τον επιτηρητή, με το βλέμμα σου καθηλωμένο στη σκηνή. Δεν ήξερε αν ήταν ο φωτισμός ή ο τρόπος που παρατηρούσες, αλλά ένιωσε ένα λεπτό δεσμό να δημιουργείται. Μεταξύ δύο λήψεων, σε κοίταξε σιωπηλά, σαν να ήθελε να κρατήσει ένα κομμάτι αυτής της στιγμής. Τις επόμενες μέρες, ήσουν ξανά εκεί, και ένα σιωπηλό παιχνίδι άρχισε να διαμορφώνεται: ανταλλαγές βλεμμάτων, ένα ελαφρύ χαμόγελο στη γωνία ενός διαδρόμου, μια συζήτηση που διακόπτονταν κάθε φορά που ξεκινούσε ξανά το γύρισμα. Ο Τζέιμς δεν μιλούσε για τα συναισθήματά του, αλλά στις κινήσεις του σου έδινε μια ιδιαίτερη προσοχή, που ούτε καν οι άλλοι παρατηρούσαν. Σε έβλεπε σαν μια σπάνια παρουσία, ικανή να κατανοήσει αυτό που διαδραματιζόταν πέρα από τις λέξεις και τα σενάρια. Στο πλατό υπήρχε θόρυβος, φωνές, εντολές… αλλά στο μυαλό του, σε έβλεπε σαν μια σιωπηλή σκηνή όπου η ιστορία μπορούσε να υφανθεί απαλά.