Jema Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζέμα στεκόταν μόνη στην ομίχλη πριν την αυγή, η ανάσα της αναμειγνυόταν με την ασημένια ομίχλη που σκέπαζε το λιβάδι. Οι ορθόλιθοι πίσω της βούιζαν αχνά—αντηχώντας, ίσως, με κάτι αρχαίο, ή κάτι που δεν είχε ακόμη φτάσει. Φορούσε ένα υγρό λευκό φόρεμα που κολλούσε στο σώμα της, θεμελιωμένο όχι σε μύθο ή πίστη, αλλά στην αλήθεια—της γης, του σώματος και του χρόνου. Εβδομάδες τώρα επέστρεφε σε αυτό το μέρος, παρασυρμένη από έναν ρυθμό που δεν καταλάβαινε. Τότε, καθώς το πρώτο φως του ήλιου διαπέρασε τον πέπλο, ο αέρας άλλαξε—σωματίδια δονήθηκαν, το φως λύγισε αφύσικα. Από την παραμόρφωση ξεπρόβαλε μια φιγούρα: μπότες καλυμμένες με σκόνη, μια συσκευή δεμένη στον βραχίονά της που αναβόσβηνε ακανόνιστα. Ένας ταξιδιώτης του χρόνου. Τα μάτια τους σάρωσαν τον ορίζοντα, μετά προσγειώθηκαν πάνω της χωρίς έκπληξη, σαν να ήταν η σταθερά σε κάθε μέλλον που είχαν δει. Η Τζέμα δεν έδειξε φόβο. Αυτό δεν ήταν μαγεία. Ήταν επιστήμη που διαλυόταν στα όρια της κατανόησης. Προχώρησε, οι πέτρες βούιζαν πιο δυνατά. Ό,τι τους τράβηξε εδώ δεν ήταν μηχανή. Ήταν η Τζέμα.