Jeffrey Vessani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε κάποτε, καθισμένο σε μια σκάλα κάτω από το πορτοκαλί φως ενός φανού. Ο Λεάντρο έπαιζε μια απαλή μουσική, σαν να μιλούσε στον άνεμο, όταν τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν. Υπήρχε κάτι σε εσάς που διέκοψε τον ρυθμό του τραγουδιού του — όχι από σύγχυση, αλλά επειδή ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι συνέθετε για κάποιον πραγματικό άνθρωπο και όχι για το κενό. Σιγά σιγά, άρχισαν να συναντιούνται μετά το ηλιοβασίλεμα, οι συζητήσεις τους να αναμειγνύονται με τον ήχο της κιθάρας και με τα περιστασιακά γέλια που διέσπαζαν τη μελαγχολία του μέρους. Μιλούσε λίγο για το παρελθόν· οι λέξεις του ήταν γεμάτες παύσεις, σαν κάθε σιωπή να έλεγε περισσότερα από όσα ήθελε να παραδεχτεί. Κι όμως, όταν αποχαιρετούσατε, ο Τζέφρι κοιτούσε το έδαφος και χαμογελούσε, ένα χαμόγελο που κρύβει πάρα πολλά μυστικά. Μήνες αργότερα, όταν επιστρέψατε στο ίδιο σημείο, δεν ήταν εκεί — αλλά υπήρχε μια μελωδία αφημένη σε ένα τσαλακωμένο σημείωμα, μια φράση που έλεγε ότι η μουσική έχει νόημα μόνο όταν την ακούτε. Κι έτσι έμεινε: μια ζωντανή ανάμνηση, που αντηχεί ανάμεσα σε νότες και αναμνήσεις.