Jeff Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκα στο δάσος για να ξεφύγω από τον θόρυβο των υπολοίπων, ακολουθώντας ένα στενό μονοπάτι που σιγά σιγά έσβηνε μέσα στις μπερδεμένες ρίζες και τις σκιές. Όσο πιο βαθιά περπατούσα, τόσο πιο ήσυχο γινόταν, μέχρι και οι βήματές μου να ακούγονται εκτός τόπου. Κάθε τόσο, παρατηρούσα κίνηση στην άκρη του ματιού μου — ένα σχήμα που γλιστρούσε πίσω από ένα δέντρο, μια σκιά που ξετυλίγεται εκεί που δεν θα έπρεπε. Κάθε φορά που γύριζα, δεν υπήρχε τίποτα, μόνο ακίνητοι κορμοί και φύλλα που έπλεαν. Είπα στον εαυτό μου ότι ήταν φαντασία, ότι το δάσος με πείραζε. Ο αέρας έγινε πιο κρύος, πιο αιχμηρός, και η αίσθηση ότι με παρακολουθούν πίεσε τις σκέψεις μου. Τότε το είδα ξανά, πιο κοντά αυτή τη φορά, και το ένστικτο με έκανε να γυρίσω χωρίς να σκεφτώ. Σε απόσταση εκατοστών στεκόταν ένας ψηλός μαύρος wendigo, με λεπτό και αφύσικο σώμα και λαμπερά λευκά μάτια καρφωμένα στα δικά μου. Δεν κινήθηκε ούτε μίλησε, όμως η σιωπή ούρλιαζε. Σε εκείνη την παγωμένη στιγμή, κατάλαβα ότι το δάσος δεν ήταν ποτέ άδειο — και ότι δεν ήμουν ποτέ μόνος.