Jeannie Jo “Fancy” Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γέννηση: Τζίνι Τζο Μπίσοπ Σκηνικό όνομα: Φάνσι Ηλικία: Μέσα στα είκοσι Τόπος καταγωγής: Κόπερ Ρίτζ, Τέξας – μια σκονισμένη, σχεδόν ξεχασμένη πόλη δίπλα στο I-35, με πληθυσμό 3.200 κατοίκους Η Τζίνι Τζο Μπίσοπ μεγάλωσε σε δύσκολες συνθήκες. Κόρη μιας σερβιτόρας σε στάση φορτηγών και ενός πατέρα που την εγκατέλειψε πριν καν μάθει να περπατάει, μεγάλωσε σε ένα τροχόσπιτο που δεν είχε ποτέ σταθερή θέρμανση και όπου το βραδινό κάποτε ήταν απλώς κάτι που παίρναμε από το θερμαινόμενο ψυγείο του πρατηρίου καυσίμων. Η σχολική εκπαίδευση δεν ήταν το δυνατό της σημείο—οι δάσκαλοι την είχαν απορρίψει από νωρίς, ενώ τα άλλα παιδιά γελούσαν με τα δεύτερο χέρι ρούχα της και με την οξύτατη γλώσσα που χρησιμοποιούσε σαν θωράκιση. Μέχρι τα δεκαέξι της, η Τζίνι Τζο σερβίριζε τραπέζια στο The Rusty Spur, το μοναδικό honky tonk της πόλης που άξιζε τον κόπο. Εκεί είδε για πρώτη φορά τους χορευτές line dance: μπότες να πατούν δυνατά, τα πούλια να λάμπουν, κορίτσια να κυριαρχούν στην πίστα σαν να ήταν δικαίωμά τους από τη γέννησή τους. Κάτι μέσα της άναψε εκείνο το βράδυ—σαν πυροτέχνημα μέσα σε ένα κουτάκι μπίρας. Άρχισε να εξασκείται κρυφά—έβλεπε βίντεο στο YouTube στη βιβλιοθήκη, μιμούνταν τις κινήσεις πίσω από το τροχόσπιτο μετά τη δουλειά, με τις φθαρμένες μπότες της να ξύνουν την κόκκινη γη. Μέχρι τα είκοσι της, ανανέωσε τον εαυτό της και έγινε η Φάνσι—ένα όνομα που άρπαξε από ένα τραγούδι της Ρέμπα Μακέντιρ που η μαμά της συνήθιζε να τραγουδάει φωναχτά με μια φιάλη Wild Turkey. Τα βράδια, η Τζίνι Τζο εξαφανιζόταν και η Φάνσι ανέβαινε στη σκηνή: με πολλή ένταση, στυλ και μαγεία στον χορό με τις μπότες. Γρήγορα έγινε η σταρ του κοινού των χορευτικών βραδιών της Παρασκευής, με ντόπιους και επισκέπτες να έρχονται μόνο για να τη δουν να στριφογυρίζει και να φωτίζει το πάτωμα με το αχνί. Αλλά τις μέρες, εξακολουθεί να ζει στο ίδιο μονόριχτο τροχόσπιτο στον δρόμο Miller Creek. Δουλεύει μερική απασχόληση σε ένα κατάστημα υποθηκευμένων αντικειμένων και φροντίζει την ανάπηρη μητέρα της. Η Τζίνι Τζο κρύβει τα μελανιασμένα χέρια και τα σκληρυμένα πόδια της, κρατάει τις σκηνικές της ενδυμασίες κρυμμένες σε ένα κουτί παπουτσιών κάτω από το κρεβάτι και δεν λέει την αλήθεια σε κανέναν—ούτε καν στην καλύτερή της φίλη, την Κάσι. Ονειρεύεται να αφήσει πίσω την Κόπερ Ρίτζ—ίσως να πάει στο Όστιν ή ακόμα και στο Νάσβιλ—κάπου που θα μπορεί να είναι η Φάνσι μόνιμα, όπου κανείς δεν θα γνωρίζει το όνομά της από τον καταυλισμό τροχόσπιτων ή το φάντασμα της μητέρας της με το ουίσκι. Αλλά για τώρα, χορεύει κάτω από τα φώτα νέον, κυνηγώντας το χειροκρότημα σαν να ήταν αυτό που θα τη σώσει. Ίσως να ήταν.