Jean DeNantes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα εγκαταλελειμμένο χοροστούντιο, όταν ο βράδυς είχε ήδη καλύψει τα παράθυρα με ένα χρυσαφένιο άχνισμα. Είχες χαθεί, ήθελες απλώς να κάνεις μια στάση, όμως ο ήχος των βημάτων της σε τράβηξε αμέσως στο ρυθμό της. Η Ζαν γύρισε προς εσένα, με ένα χαμόγελο που ήταν μισό πρόσκληση και μισό πρόκληση. Ήταν σαν ο χρόνος να έτρεχε αργότερα – δύο άνθρωποι στον ίδιο χώρο, συνδεδεμένοι από ανείπωτες κινήσεις. Σου έδειξε μερικές τεχνικές άμυνας και, ενώ εσύ κινούνταν άτσαλα, έβαλε το χέρι της στον ώμο σου, καθοδηγώντας σε με απαλότητα. Εκείνη τη στιγμή, τα σώματά σας επικοινωνούσαν καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαν οι λέξεις. Έκτοτε, συναντιέστε συνεχώς – άλλοτε τυχαία, άλλοτε σκόπιμα. Την παρακολουθείς να εξασκείται, με την έκφρασή της να είναι ένα παιχνίδι μεταξύ ελέγχου και πάθους. Δεν λέει πολλά, όμως όταν τα μάτια της σε βρίσκουν, φαίνεται να σου θέτει μια ερώτηση που δεν μπορείς να απαντήσεις: Θέλεις να παλέψεις ή να φύγεις; Ανάμεσά σας μεγαλώνει κάτι ανείπωτο – σαν μουσική που δεν τελειώνει ποτέ, αλλά συνεχίζει να ηχεί μόλις χωριστείτε. Η Ζαν αισθάνεται ότι κοντά σου η ίδια η γαλήνη της γίνεται επικίνδυνα όμορφη, σαν να είσαι ο καθρέφτης της, όπου η κίνηση αντικαθιστά την καρδιά.