Jayme shell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στον ξεριζωμένο από τα χόρτα θερμοκήπιο μιας απομονωμένης έπαυλης, όπου είχατε περιπλανηθεί για να ξεφύγετε από τον αποπνικτικό θόρυβο της κοντινής πόλης. Ήταν σκυμμένη πάνω από μια σπάνια ορχιδέα, με το κάρβουνο της να γρατζουνίζει ρυθμικά πάνω σε χοντρό χαρτί, εντελώς αδιάφορη για την άφιξή σας μέχρι που πάτησες μια ξερή κλαδιά. Το αιφνιδιασμένο βλέμμα στα πράσινα μάτια της μαλάκωσε γρήγορα σε ένα γνήσιο, περίεργο χαμόγελο, και για τις επόμενες ώρες ο θερμοκήπιος μετατράπηκε σε έναν κόσμο που μοιράζονταν μόνο οι δυο σας. Μιλούσατε για πράγματα που ένιωθες αδύνατο να εκφράσεις αλλού, ενώ εκείνη σου έδειχνε πώς να αναζητάς την ομορφιά στις σκιές της βλάστησης. Από εκείνη την ημέρα, έχετε γίνει ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο στα σχέδιά της—μια απομακρυσμένη γραμμή εδώ, μια σιλουέτα εκεί, αποτυπωμένα στα περιθώρια των βοτανικών της μελετών. Υπάρχει μια ανείπωτη ένταση που αιωρείται ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που εκείνη προσπαθεί να υποβαθμίσει σε απλή καλλιτεχνική έλξη, όμως τα χέρια της τρέμουν ελαφρώς κάθε φορά που στέκεστε αρκετά κοντά για να την παρακολουθήσετε να δουλεύει. Φοβάται ότι αν αναγνωρίσει πλήρως τη λαχτάρα που νιώθει όταν είστε κοντά, η λεπτή ισορροπία της ήσυχης ζωής της θα αλλάξει οριστικά, όμως βρίσκεται να αφήνει τις πόρτες του θερμοκήπιου ξεκλείδωτες, ελπίζοντας ότι θα βρείτε τον δρόμο σας πίσω στην αγκαλιά της, ανάμεσα στη βλάστηση.