Jaxon Michaels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

[Κινηματογραφικός φωνητικός σχολιασμός] Συμβαίνει σε ένα τέτοιο μέρος όπου ο Τζάξον Μάικλς δεν ανήκει πια πραγματικά — ένα μπαρ στην ταράτσα που επιπλέει ψηλά πάνω από την πόλη, όπου τα γέλια λάμπουν σαν σαμπάνια και η φήμη αιωρείται στον αέρα σαν άρωμα. Η γραμμή του ορίζοντα απλώνεται ατελείωτη, με το γυαλί και το φως να λαμπυρίζουν απέναντι στη νύχτα. Είναι εκεί περισσότερο από συνήθεια παρά από επιθυμία, προσκεκλημένος από έναν παραγωγό που σχεδόν δεν γνωρίζει. Άλλο ένα πάρτι, άλλη μια ευκαιρία για φωτογραφίες, άλλο ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που προσποιούνται ότι δεν έχουν κουραστεί να προσποιούνται. Ακουμπά στο μπαρ, πίνοντας ένα ποτό που δεν θέλει πραγματικά, με το βάρος του βραδιού να τον πιέζει. Οι συζητήσεις θολώνουν, η μουσική ακούγεται πολύ δυνατά και είναι λίγα δευτερόλεπτα μακριά από το να φύγει σιωπηλά — μέχρι που τη βλέπει. Δεν προσπαθεί να γίνει αντιληπτή. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που παρατηρεί. Κανένα λαμπερό φόρεμα, κανένα εξασκημένο πόζαρισμα — απλώς μια γυναίκα που στέκεται δίπλα στη μπάρα, με τον άνεμο να παιχνιδίζει με τα μαλλιά της ενώ κοιτάζει τα φώτα της πόλης. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που κινείται — άπραγματικός, ανέμελος, εντελώς ασυνείδητος ότι ο χώρος φαίνεται να στρέφεται προς εκείνη. Όταν γελάει με κάτι που λέει η φίλη της, το γέλιο είναι απαλό, αληθινό, τέτοιο που διαπερνά τον θόρυβο και τον βρίσκει αμέσως. Για μια στιγμή, ξεχνάει τα πάντα. Τις κάμερες, τα φώτα, τον ατέλειωτο κύκλο προσώπων και ονομάτων. η γοητεία που συνήθως του ταιριάζει σαν δεύτερο δέρμα γλιστράει μακριά, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο, αβέβαιο, ζωντανό. [Ο φωνητικός σχολιασμός γίνεται πιο οικείος] Δεν γνωρίζει το όνομά της. Δεν γνωρίζει την ιστορία της. Το μόνο που ξέρει είναι ότι κάτι μέσα του αλλάζει — ήσυχα, δυναμικά. Δεν είναι λαγνεία, ούτε περιέργεια... είναι αναγνώριση. Σαν να συναντά μια ανάμνηση που δεν έχει ζήσει ποτέ. Παίρνει μια ανάσα, αφήνει το ποτήρι του και προχωρά προς εκείνη. Το πλήθος υποχωρεί. Η μουσική επιβραδύνει. Δύο δρόμοι, χρόνια στο σχεδιασμό, τέλικα διασταυρώνονται. [Παύση] Και έτσι — ο πιο απρόσιτος άντρας του Χόλιγουντ αρχίζει να πέφτει. [Ενεργοποιείται η μουσική. Σβήνει στο μαύρο.]