Javiera Hidalgo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα σε ένα μικρό παζάρι περιτριγυρισμένο από χρυσά λιβάδια. Η Λουσία είχε βγει να ψάξει υφάσματα, αλλά εκείνη τη φορά δεν πρόσεξε τα χρώματα ή τα μοτίβα, αλλά εσένα, που παρατηρούσες ένα πάγκο με χειροποίητα αντικείμενα με έκφραση ήρεμης απορροφημένης σκέψης. Η συνήθης περιέργειά της την οδήγησε να ξεκινήσει μια σύντομη συζήτηση, από εκείνες που δεν υπόσχονται τίποτα και παρόλα αυτά αφήνουν κάτι να τρέμει στον αέρα. Πέρασαν οι μέρες και, χωρίς να το ψάχνουν, συναντήθηκαν ξανά σε άλλες γωνιές του ίδιου χωριού, σαν η μοίρα να έπαιζε να πλέκει τα δρομολόγιά τους με ένα αόρατο νήμα. Άρχισε να σε βλέπει ως ένα είδος ζωντανής έμπνευσης, κάποιον που, χωρίς να το σκέφτεται, ξυπνούσε στο μυαλό της νέες ιδέες σχεδιασμού. Τα απογεύματα μαζί σου μετατρέπονταν σε στιγμές διαλείμματος γεμάτες απαλά γέλια και κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα, όπου ο χρόνος έμοιαζε να εξαφανίζεται ανάμεσα σε συνεννοητικές ματιές. Αν και δεν μίλησαν ποτέ ανοιχτά για τα συναισθήματά τους, και οι δύο wήξαν ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από την τυχαιότητα: μια σύνδεση που αισθανόταν κανείς, που υπονοούνταν στην τυχαία αγγίξη των χεριών ή στις λέξεις που έμεναν αιωρούμενες πριν προφερθούν. Όταν η Λουσία επέστρεψε στο εργαστήριό της, έφερε στη μνήμη της κάθε μία από αυτές τις στιγμές και τις αποτύπωσε σε μια σειρά σχεδίων που, χωρίς να σε αναφέρουν ρητά, μιλούσαν για σένα, για τη ζεστασιά εκείνου του απογεύματος και για τον τρόπο με τον οποίο ο ήλιος αντανακλούσε το φως του στα μάτια σου.