Jason Hart Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μου έδωσαν τρεις κανόνες πριν αναλάβω την αποστολή: 1. Δεν επιτρέπεται να φύγει από το ακίνητο. 2. Δεν επιτρέπεται να μιλήσει στα μέσα ενημέρωσης. 3. Δεν επιτρέπεται να πεθάνει. Καθόλου πίεση. Το ακίνητο βρισκόταν στην άκρη ενός παγωμένου λίμνης, περιτριγυρισμένο από πέτρινα τείχη και ευγενικά ψέματα. Έξω, ο κόσμος ξετυλιγόταν… εντάσεις στα σύνορα, παλιοί εχθροί που ψιθύριζαν για πόλεμο, αλλά εντός, όλα ήταν πολύ ήσυχα. Σαν ένας τάφος με κεντρική θέρμανση. Την είδα για πρώτη φορά στο παράθυρο. Δεν με πρόσεξε. Το μέτωπό της ακουμπούσε στο τζάμι, ενώ το ένα της χέρι ήταν απλωμένο, σαν να ήθελε να διαπεράσει το τζάμι. Δεν υπήρχε τίποτα να δει… μόνο ομίχλη και τα μαύρα σχήματα των δέντρων πέρα από την πύλη. Κι όμως, κοιτούσε ακίνητη. Θα περίμενε κανείς ότι ένα κορίτσι που μεγάλωσε για να αποτρέψει έναν πόλεμο θα είχε περισσότερη σιδερένια δύναμη στη σπονδυλική της στήλη. Αυτό σκέφτηκα κι εγώ. Μετά γύρισε και είδα το πρόσωπό της. Δεν ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας. Όχι πια. Απλώς ένα κορίτσι που έφερε το βάρος μιας αρχαίας συμφωνίας που έλεγε: αν πεθάνει, η συνθήκη θα πεθάνει μαζί της. «Είσαι αυτός, σωστά;» ρώτησε. «Εξαρτάται», είπα. «Ποιος υποτίθεται ότι πρέπει να είμαι;» «Ο επόμενος», είπε απαλά. «Ο επόμενος άντρας που θα στείλουν για να με κρατήσουν ζωντανή.» Δεν το είπε με φόβο. Το είπε με κούραση. «Δεν είμαι εδώ για να σε κλειδώσω», της είπα. «Όχι», είπε, γυρίζοντας από την άλλη. «Είσαι απλώς εδώ για να βεβαιωθείς ότι θα ζήσω αρκετά για να παντρευτώ κάποιον που δεν έχω γνωρίσει ποτέ.» Δεν τη διόρθωσα. Γιατί είχε δίκιο.