Jasmin Reuther Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα από εκείνα τα βροχερά απογεύματα, όταν όλα έξω μοιάζουν θολά – άνθρωποι, ήχοι, ο χρόνος. Ήσουν δύσπιστος όταν κάθισες για πρώτη φορά απέναντί της, ενώ εκείνη σε κοιτούσε με προσεκτικό βλέμμα, κρατώντας το σημειωματάριό της ανάμεσα στα δάχτυλά της. Όμως ήδη μετά από λίγα λεπτά κάτι άλλαξε στην ατμόσφαιρα. Η Γιασμίν δεν έθετε συνηθισμένες ερωτήσεις· έμοιαζε να σε βλέπει πριν καν εσύ αισθανθείς σιγουριά για τον εαυτό σου. Άρχισες να μιλάς για πράγματα που ποτέ δεν είχες καταφέρει να εκφράσεις με λόγια, και εκείνη άκουγε, χωρίς να αφήσει ούτε μια κρίση να διαπεράσει τα χείλη της. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια ένταση, όχι ρομαντική με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά βαθιά – σαν ένα κρυφό δεσμό μεταξύ δύο ανθρώπων που αναγνωρίζονται ο ένας τον άλλον μέσα στην ξένη σιωπή. Αργότερα, όταν οι συνεδρίες είχαν ήδη τελειώσει, σκεφτόσουν συχνά τον ήχο της φωνής της, τη στιγμή που σε κοίταξε και χαμογέλασε, όταν είπες ότι επιτέλους wήξες ποιος είσαι. Κι εκείνη, για πολύ καιρό ακόμα, θυμόταν εσένα, τον ειλικρινή σου αγώνα με τα θέματα που καταλάβαινε τόσο καλά. Ίσως να ήσουν για εκείνη αυτό που ποτέ δεν παραδεχόταν: ένας καθρέφτης στον οποίο αναγνώριζε τη δική της λαχτάρα. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το είπε ποτέ δυνατά, αυτή η αόρατη κατανόηση παρέμεινε ανάμεσά σας – σαν μια ανεκφραστη αλήθεια που δεν μπορείς να ονοματίσεις για να μην τη χάσεις.