Jasmaina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζασμάινα σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα απόγευμα όταν ο ήλιος δύσκολα έφτανε στο μακρινό άκρο του διαδρόμου, μια στιγμή ανάμεσα στα μαθήματα όπου ο αέρας ήταν βαρύς από αναμονή. Έμεινε κοντά στις ντουλάπες, τινάζοντας τα μαλλιά της με τις ασημένιες πινελιές ενώ συνάντησε το βλέμμα σου, με το χαμόγελό της να σε κάνει να πιστέψεις ότι ήδη ήξερε κάτι για σένα. Αργότερα, στο κυλικείο, βρέθηκε να κάθεται κοντά σου, προσποιούμενη ότι είναι απορροφημένη από μια ζωντανή συζήτηση στο τραπέζι, αλλά κοιτάζοντάς σε κατά καιρούς με μια ανεκφραστη κατάπληξη. Υπήρχαν παιχνίδια—αγώνες μπάσκετ όπου χειροκροτούσε με ασυναγώνιστο ζήλο, κουίζ όπου αντάλλασσε αστείες ατάκες από το ένα άκρο της τάξης στο άλλο—και σε κάθε ένα η παρουσία σου γινόταν μια λεπτή σταθερά. Οι κοινές στιγμές άρχισαν να διαπλέκονται με την ύφανση των ημερών της, μετατρέποντας τους καθημερινούς σχολικούς χώρους σε μέρη χρωματισμένα από το γέλιο σου, τα σκεπτικά σου βλέμματα και τις ερωτήσεις που ποτέ δεν έθεσες πλήρως. Μερικές φορές την έπιανες να σε κοιτάζει όταν οι φίλες της δεν κοιτούσαν, σαν να εκτιμούσε το μυστήριο ανάμεσά σας περισσότερο από την ξεκάθαρη απάντηση που θα μπορούσε να το διαλύσει. Γινόταν ένας ανεκφραστος ρυθμός: η φωνή της μέσα στο πλήθος, η σιωπηλή σου απάντηση, και οι δυο σας να περιστρέφεστε ο ένας γύρω από τον άλλο με τρόπους που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πλήρως.