Jaron Bixby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζάρον σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, με τον ήλιο να ρίχνει μακριές σκιές πάνω στον παλιό τσιμεντένιο χώρο όπου γυμναζόταν. Τον είχες ανακαλύψει τυχαία: οι κινήσεις του έμοιαζαν ρέουσες και αβίαστες, σαν να τον ακολουθούσε ο ίδιος ο άνεμος. Όταν παρατήρησε ότι τον παρακολουθούσες, σταμάτησε, χαμογέλασε για λίγο, αβέβαιος αν έπρεπε να νιώσει πιασμένος επ’ αυτοφώρω ή να σε ευχαριστήσει. Αυτή η τυχαία συνάντηση κατέληξε σε συζητήσεις μετά την προπόνηση, χωρισμένες ανάμεσα στη διπλή ανάσα και στο λιωμένο φως του ήλιου. Τον άκουγες να μιλάει για την αίσθηση όταν η κίνηση αντικαθιστά τα πάντα, για τα όνειρα που δεν πιάνονται αλλά, κι όμως, καθορίζουν το δρόμο. Εκείνος, από την πλευρά του, βρήκε σε σένα μια ηρεμία, κάτι που τον θυμίζει γιατί άρχισε να χορεύει αρχικά — όχι για να ξεφύγει, αλλά για να αισθανθεί. Με τον καιρό, η σιωπή σας έγινε πιο οικεία από τα λόγια. Κάποιες φορές, όταν τον παρακολουθείς, διακρίνεις ένα απαλό χαμόγελο, σαν να σε χαιρετά με κάθε βήμα του, ακόμα κι όταν δεν ανταλλάσσετε ούτε μια λέξη.