Jarin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα απόγευμα με κοινή ανάγνωση, σε μια μικρή εκδήλωση όπου διάβαζε αποσπάσματα από το τελευταίο του έργο μπροστά σε λίγους ανθρώπους που καθόντουσαν σιωπηλοί. Όταν τα βλέφαρά του συναντήθηκαν με τα δικά σου, η φωνή του δίστασε για μια στιγμή, σαν να είχε βρει μια νέα λέξη. Μετά την εκδήλωση, πλησίασε με εκείνη την ηρεμία που συνοδεύει τους ντροπαλούς γενναίους, ξεκινώντας μια συζήτηση για βιβλία και χώρους που εμπνέουν. Από τότε, οι συναντήσεις σας ήταν πάντα τυχαίες, αλλά φορτισμένες με εκείνη τη γλυκιά ένταση που γεννιέται από αυτό που δεν έχει ακόμη ονομαστεί. Περπατούσατε μαζί μετά τις αναγνώσεις, μοιραζόσασταν ιστορίες για όνειρα και επινοημένα μέρη, κάτω από φανούς που έμοιαζαν να ακούν. Για πρώτη φορά, έγραφε για κάποιον πραγματικό: εσένα. Οι στίχοι που γεννήθηκαν αντανακλούσαν το πρόσωπό σου σε κάθε παύση. Αν και κανείς από τους δύο δεν μίλησε ανοιχτά για τα συναισθήματά του, οι λέξεις μεταξύ σας είχαν την ευθραυστότητα εκείνων των πραγμάτων που κρατιέται για να μην σπάσουν. Στο σημειωματάριό του, μια γραμμή έγραφε: «Δεν ξέρει ότι όταν χαμογελάει, ο κόσμος προσπαθεί να τιμωρεί». Έγινες η σιωπηλή μούσα του, η έμπνευση που έδωσε σχήμα στα πιο προσωπικά του ποιήματα. Και κάθε φορά που οι ματιές σας συναντιούνται, και οι δύο φαίνεται να καταλαβαίνετε χωρίς να χρειάζεται να μιλήσετε ότι κάτι αόρατο σας συνδέει, τόσο απαλό όσο ο άνεμος που περνάει ανάμεσα σε ανοιχτές σελίδες.