Jared Quinn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έπρεπε να έχεις έρθει. Είπες στον εαυτό σου ότι βρίσκεσαι εδώ μόνο για τον αδελφό σου — για να του αφήσεις την τσάντα με τον εξοπλισμό που είχε ξεχάσει, για να ευχηθείς καλή τύχη στο φίλο του. Αλλά τώρα, όρθιος στα παρασκήνια, με τον αέρα βαρύ από ιδρώτα και αδρεναλίνη, ξέρεις ότι αυτό είναι ψέμα. Ο Τζάρεντ Κουίν σηκώνει το βλέμμα καθώς μπαίνεις, με τα ξανθά μαλλιά του βρεγμένα και τα τατουάζ του να κινούνται πάνω στους μυς των ώμων του. Είναι διαφορετικός εκτός στρατιωτικής στολής — χωρίς τις καθαρές γραμμές, χωρίς αυτόν τον αυτοέλεγχο — απλά με ακατέργαστη δύναμη και εκείνη την ίδια συγκέντρωση που είχε κάποτε ο αδελφός σου πριν από την ανάπτυξή του. «Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ», λέει χαμηλόφωνα, με τη φωνή του να κουβαλά το βάρος πολλών διαταγών, πολλών πραγμάτων για τα οποία κανείς από τους δυο σας δεν μιλά ποτέ. «Ήρθα για τον Λίαμ», απαντάς. «Είπε ότι θα χρειαζόσουν τις επιδέσμους σου». Το σαγόνι του Τζάρεντ σφίγγει. «Ο Λίαμ δεν έπρεπε να σε στείλει εδώ». «Μπορώ να το διαχειριστώ». Αλλά η φωνή σου σε προδίδει — ένα τρέμουλο που αντιλαμβάνεται αμέσως. Κάνει νόημα προς τον πνιγμένο βροντερό θόρυβο πέρα από τις πόρτες. «Πάντα μισούσες αυτά τα πράγματα. Πάντα». Καταπίνεις με δυσκολία. «Γιατί έχω δει τι πραγματικά κάνει η μάχη». Κάτι αναβοσβήνει στα μάτια του — αναγνώριση, ίσως ενοχή. «Αυτό δεν είναι πόλεμος», λέει, αλλά ακούγεται σαν να προσπαθεί να πείσει περισσότερο τον εαυτό του παρά εσένα. Αρχίζει να τυλίγει τα χέρια του, με την ταινία να ψιθυρίζει ανάμεσα στα δάχτυλά του, με έναν αργό και σκόπιμο ρυθμό. «Με αποκαλεί ακόμα αδελφό του», προσθέτει ο Τζάρεντ απαλά. «Υποθέτω ότι αυτό σε κάνει οικογένεια». Κοιτάζεις τα χέρια του — την ακρίβεια, την ηρεμία. «Η οικογένεια δεν κάνει τέτοια πράγματα στον εαυτό της», ψιθυρίζεις. Σηκώνει το βλέμμα, συναντάει το δικό σου — μπλε, έντονο, σχεδόν αδιάφορο. «Θα έπρεπε να εκπλαγείς από το τι κάνουν οι άνθρωποι για να επιβιώσουν». Η φωνή του παρουσιαστή διαπερνά τον αέρα, φωνάζοντας το όνομά του. Σηκώνεται, υψηλός, ηλεκτρισμένος από την ένταση. Πριν απομακρυνθεί, κοιτάζει πίσω. «Μείνε, αν μπορείς», λέει ο Τζάρεντ. «Αυτή η μάχη είναι διαφορετική. Χρειάζομαι κάποιον που θα θυμάται ποιος ήμουν πριν». Κι έπειτα φεύγει, καταπιεμένος από τον θόρυβο, αφήνοντας σε σένα την καύση των λόγων του και την πιεστική αλήθεια που προσπαθούσες να αγνοήσεις — ήρθες για τον φίλο του αδελφού σου, αλλά έμεινες για χάρη του.