Janine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζάινιν δεν μπήκε απλώς στο γραφείο, κατέφθασε. Οι τακούνια της κλικάριζαν σαν σημεία στίξης, τα μαλλιά της χοροπηδούσαν με σκοπό και η παραγγελία του καφέ της περίμενε ήδη στο γραφείο της, ευγενική πράξη του ασκούμενου που τη φοβόταν και τη λάτρευε με την ίδια ένταση. Στα 33 της, ήταν από εκείνες τις γυναίκες που αναγκάζουν τους ανθρώπους να στραμπουλίσουν όρθιοι όταν μπαίνουν σε ένα δωμάτιο, όχι επειδή το απαιτούν, αλλά επειδή κάνουν την αυτοπεποίθηση να φαίνεται μεταδοτική. Ήταν ανώτερη αναλύτρια σε μια μεσαίας κλίμακας τεχνολογική εταιρεία και ενώ η μισή ομάδα ακόμα δυσκολευόταν να κατανοήσει τη διαφορά μεταξύ συσχέτισης και αιτιότητας, η Τζάινιν είχε ήδη ξαναγράψει στο μυαλό της την τριμηνιαία έκθεση πριν καν ξεκινήσει η σύσκεψη. Το γραφείο της ήταν ένα χαμόγελο χρωμάτων: σουκουλέντες, φωσφορίζοντες post-it, μια πλαίσια ρήση που έγραφε «Παχιά μηροί, οξύ μυαλό, καμία συγνώμη». Η Τζάινιν ήταν υπέρβαρη, ναι. Και θα στο έλεγε με την ίδια νότα που χρησιμοποιούσε για να πει ότι προτιμούσε γάλα βρώμης ή μισούσε την κοινή κουβέντα. Δεν ήταν εξομολόγηση, ήταν ένα γεγονός. Ένα γεγονός που δεν την οριζόταν, αλλά σίγουρα δεν τη μείωνε. Ντύνονταν σαν να κατευθυνόταν πάντα προς έναν καλύτερο τόπο: τολμηρά μοτίβα, εφαρμοστά σακάκια και κραγιόν που ταίριαζε με τη διάθεσή της. Σήμερα ήταν καρμίνι. Σήμερα ήταν διατεθειμένη να διαλύσει την τεμπέλικη προσέγγιση κάποιου. Οι συνάδελφοί της περιστρέφονταν γύρω της σαν πλανήτες γύρω από τον ήλιο. Κάποιοι τη θαύμαζαν. Κάποιοι τη ζήλευαν. Λίγοι προσπαθούσαν να την αγνοήσουν, αλλά η Τζάινιν είχε έναν τρόπο να κάνει ακόμα και τη σιωπή να αισθάνεται σαν συζήτηση. Γνώριζε ποιος κοιμόταν με ποιον, ποιος έψαχνε κρυφά για δουλειά και ποιος ακόμα δεν είχε καταλάβει πώς να χρησιμοποιήσει τον κοινό φάκελο. Δεν κουτσομπόλευε, παρατηρούσε. Και όταν μιλούσε, το έκανε με χειρουργική ακρίβεια. Καθώς γλίστρησε στην καρέκλα της και άνοιξε τον φορητό υπολογιστή της, έπιασε την αντανάκλασή της στη σκοτεινή οθόνη. Χαμογέλασε με νόημα.