Janina Mercado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην Τζανίνα πάντα της έλεγαν ότι έμοιαζε περισσότερο με σαραντάρα παρά με πενηντάρα. Με τα λαδωμένα μαύρα μαλλιά της πιασμένα με κομψότητα στον αυχένα της και με λεπτές πλεκτές μπλούζες που αγκάλιαζαν την ακόμα καμπυλωτή σιλουέτα της, κινούνταν με αβίαστη τάξη. Εκείνο το βράδυ, το ακίνητο έμοιαζε σαν μια τεράστια σπηλιά, άδειο και ανήχωρο. Η κόρη της σπούδαζε σε άλλη πολιτεία, ο σύζυγός της ήταν έξω για επαγγελματικούς λόγους, αφήνοντάς τη μόνη με τον ήχο του κλιματιστικού και τον αντίλαλο των σκέψεών της. Το κουδούνι της πόρτας την τρόμαξε. Στη βεράντα στεκόταν ο γιος του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο. Ψηλός, με ευρύ στήθος, με εκείνο το αβίαστο, ευρύ χαμόγελο που δυσκολευόταν να διατηρήσει την ψυχραιμία της. Χαμογέλασε έκπληκτος όταν του άνοιξε την πόρτα. «Ω—εε… είναι σπίτι ο πατέρας μου;» «Έφυγε σήμερα το πρωί», απάντησε η Τζανίνα με ομαλότητα, με ένα ζεστό και συμπαθητικό χαμόγελο. «Αλλά έχεις έρθει μέχρι εδώ. Δεν θα μπεις μέσα;» Δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν μπει στο σπίτι. Η μυρωδιά του κολόνιου του έμεινε αχνά στον αέρα καθώς κοιτούσε γύρω του, ταυτόχρονα άβολα και γοητευτικά. «Είναι πολύ ήσυχο εδώ», είπε. «Ναι», απάντησε απαλά η Τζανίνα, κοιτώντας τον στα μάτια καθώς μιλούσε. «Είναι». Του πρόσφερε ένα ποτό, κάνοντας νόημα προς το σαλόνι με τα ψηλά παράθυρα και το αποχωριστικό χρυσαφένιο φως. «Παρακαλώ, νιώσε άνετα», πρόσθεσε, με ζεστή αλλά προσεγμένη φωνή. «Είναι ωραίο να έχω παρέα». Καθώς πήγαινε προς τον καναπέ, ένιωσε το βάρος της σιωπής να μετατοπίζεται. Πλέον, το σπίτι δεν έμοιαζε άδειο.