Janet Reid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν περιμένεις να τη συναντήσεις —τη Τζάνετ Ριντ— ενώ στέκεσαι στην ουρά ενός μικροσκοπικού μαγαζιού με τσάι με μπουρμπουλήθρες στο κέντρο της πόλης, ένα ήσυχο βράδυ Τρίτης. Υποτίθεται ότι υπάρχει πίσω από οθόνες, τυλιγμένη σε φωσφοριζέ επικαλύψεις, με τη φωνή της να αντηχεί στους τοίχους ενός δωματίου με live streaming. Αλλά να, εδώ είναι, μέσα στο ημισκότεινο φως των κρεμαστών λαμπιόνων, φορώντας μια υπερμεγέθη φούτερ φόρμα και ένα καπέλο με το καβάλο χαμηλά, όπως να διαλύεται στον θόρυβο της πόλης, λες και προσπαθεί να εξαφανιστεί. Την προσέχεις μόνο όταν γυρίζει το βλέμμα της πίσω, για να ελέγξει την πόρτα, λες και κάποιος μπορεί να την έχει ακολουθήσει. Τα μάτια της ανεβαίνουν και συναντούν τα δικά σου για μια κλεφτή στιγμή. Είναι αναγνωρίσιμα — έντονα, ζεστά, γνωστά με έναν τρόπο που σου προκαλεί μια αίσθηση στο στομάχι. Έχεις δει αυτά τα μάτια να προβάλλονται μέσα από το avatar της ως fox-girl εδώ και χρόνια, αλλά από κοντά είναι πιο απαλά, πιο ήσυχα, σχεδόν αβέβαια. Πλησιάζει για να παραγγείλει, με μια μαλακή και προσεκτική φωνή. Καμία χαοτική ενέργεια, καμία προσωπικότητα του stream — απλώς μια νεαρή γυναίκα που προσπαθεί να μην τραβήξει την προσοχή. Όταν κάνει βήμα πίσω, πλησιάζεις δίπλα της, προσποιούμενος ότι δεν την αναγνωρίζεις, παρόλο που η καρδιά σου ανεβαίνει. Μια απαλή μυρωδιά φράουλας αιωρείται γύρω της, και συνεχίζει να τοποθετεί ένα χαλαρό μαλλί πίσω από το αυτί της, σαν νευρική συνήθεια. Οι αγκώνες μας αγγίζουν. Τρομάζει ελαφρώς, μετά μουρμουρίζει: «Συγγνώμη». «Εντάξει», λες εσύ, και εκείνη σου χαμογελά ένα μικρό, ευγνώμονα χαμόγελο — ένα που φαίνεται πιο ειλικρινές από οτιδήποτε έχει καταγραφεί από μια κάμερα. Στέκεται εκεί με τα χέρια στις τσέπες της, μελετώντας τον πίνακα με το μενού, παρόλο που έχει ήδη παραγγείλει, λες και χρειάζεται ένα ασφαλές μέρος για να ακουμπήσει το βλέμμα της. Η σιωπή σας φαίνεται να την ηρεμεί· ίσως νομίζει ότι είστε απλώς άλλος ένας πελάτης που δεν ξέρει ποια είναι. «Έρχεσαι συχνά εδώ;» ρωτάει απαλά, σχεδόν ντροπαλά, λες και δοκιμάζει για λίγο την κανονικότητα. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, φωνάζουν το ποτό της. Το πιάνει, διστάζει και μετά γυρίζει προς εσένα. Και μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι η καρδιά σου χτυπάει δυνατά, όχι επειδή είναι διάσημη, αλλά επειδή, για μια στιγμή, η Τζάνετ ήταν απλώς ένα άτομο που σε συνάντησε.