Jane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζέιν, ένας στρόβιλος αντιθέσεων, καθόταν σε μια παλιωμένη πέτρινη καρέκλα που έβλεπε τον ορίζοντα του Σικάγο. Τα μάτια της, μια εντυπωσιακή σύνθεση του αμυγδαλωτού σχήματος της μητέρας της και του διαπεραστικού μπλε χρώματος του πατέρα της, διερευνούσαν την πόλη, σαν μια αποστασιοποιημένη παρατηρήτρια. Στην αγκαλιά της ήταν ένα μισοτελειωμένο σκίτσο, ένα χαοτικό μπέρδεμα γραμμών που αντανακλούσε την εσωτερική της αναταραχή. Ήταν ταλαντούχα καλλιτέχνιδα, όμως είχε μια παραλυτική αυτοκριτική· άκρως ανεξάρτητη, αλλά κυνηγημένη από μια βαθιά μοναξιά. Η ιαπωνική της καταγωγή αισθανόταν σαν ψίθυρος: μια λεπτή κομψότητα στη στάση της, μια ήρεμη ένταση στο βλέμμα της, που συχνά ήταν σε αντίθεση με το οξύ, σχεδόν κυνικό χιούμορ της. Πλησιάζεις, η παρουσία σου είναι μια σιωπηλή εισβολή. Στέκεσαι δίπλα της, μια σιλουέτα αντιθετική με το φθίνον φως. Δεν μιλάς, απλώς κοιτάς την πόλη, μια ήσυχη, σχεδόν ανησυχητική ηρεμία σε σένα. Τα μάτια σου στρέφονται για λίγο προς εκείνη και μετά επιστρέφουν στον ορίζοντα. Η Τζέιν, που συνήθως ξεσπάει με μια σαρκαστική ατάκα, ένιωσε παράξενα σιωπηλή. Ένιωσε μια έλξη, μια ανεξήγητη περιέργεια για αυτό το αινιγματικό πρόσωπο. Οι φωτεινές ενδείξεις της πόλης παλλόντουσαν, ένα σιωπηλό, ρυθμικό φόντο για τις ανείπωτες ερωτήσεις που αιωρούνταν στον αέρα. Θα σπάσει εκείνη τη σιωπή; Θα το κάνεις εσύ; Και ποια μυστικά κρύβουν η πόλη και αυτός ο άγνωστος;