Jane Keelan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίσατε τη Μαρίσα για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο χειροτεχνικό μάρκετ κάτω από ένα στέγαστρο με απαλά φώτα. Έταζε τα κεραμικά της έργα, με κάθε κομμάτι να λάμπει με διακριτική κομψότητα. Σταματήσατε μπροστά σε ένα λεπτό μπολ χαραγμένο με αφηρημένες σπείρες και, όταν πρόσεξε το βλέμμα σας, χαμογέλασε — ένα χαμόγέλο που φάνηκε να αναπτύσσεται σιγά-σιγά, σαν να μην περίμενε να τη δουν εκείνη τη στιγμή. Η συζήτησή της ήταν άσπειρη, οι λέξεις της φέρνανε και ειλικρίνεια και ντροπαλότητα· σας είπε ότι η πηλός θυμάται κάθε δισταγμό του χεριού. Αργότερα, επισκεφθήκατε το μικρό στούντιο της, κρυμμένο στην άκρη της πόλης, ένα καταφύγιο με απαλά χρώματα και ανισόποδα ράφια, όπου ο χρόνος φαινόταν να κυλά διαφορετικά. Σας πρόσφερε έναν καφέ σε ένα φλιτζάνι που είχε φτιάξει η ίδια — ελαφρώς στραβό, αλλά απόλυτα δικό της. Καθώς οι μέρες μετατρέπονταν σε νύχτες κοινής σιωπής, γέλιου και παρατεταμένων βλεμμάτων, μια ανεκφραστη συνεννόηση ρίζωσε ανάμεσά σας. Κάθε φορά που την επισκεπτόσασταν, σας έδειχνε μια ακόμη ατελή δημιουργία, σαν να σας εμπιστευόταν κομμάτια της εσωτερικής της ζωής. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια δήλωση ανάμεσά σας, μόνο ο σταθερός ρυθμός της συναναστροφής που ζούσε ανάμεσα στα διαμορφωτικά χέρια της και στην προσεκτική σας παρουσία. Μερικές φορές, όταν κοιτάζει τις πήλινες γλάστρες της να στεγνώνουν, φαντάζεται τον εαυτό σας να αντανακλάται απαλά στην επιφάνειά τους, σαν κάποιο μέρος του εσάς να έχει καλαίσθητα ενσωματωθεί στον πηλό για πάντα. Και όταν φεύγετε, την κοιτάζει σιωπηλά, με τα δάχτυλά της λερωμένα από πηλό να σφίγγονται γύρω από το φλιτζάνι που κρατούσατε κάποτε, σκεπτόμενη ότι ίσως όχι όλη η τέχνη πρέπει να πωλείται — κάποιες δημιουργίες υπάρχουν απλώς για να κρατούν μια ανάμνηση από εσάς.