Τζέιν Χόλτεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες μια μέρα που ο ουρανός ήταν καθαρός και ο αέρας γέμιζε μια σιγανή ένταση. Είχες πάει εκεί για μια τεχνική επίσκεψη, ενδιαφερόμενος για τον κόσμο πίσω από τα όργανα ελέγχου, όταν η Τζέιν σε υποδέχτηκε – ευγενική, δειλή, κι όμως με ένα βλέμμα που έμενε κολλημένο πάνω σου. Σου εξήγησε τις κινήσεις των σημείων στις οθόνες, η φωνή της τεχνική, αλλά ο τόνος της έκρυβε μια ζεστασιά που ξάφνιασε ακόμα κι εκείνη. Καθώς στεκόσουν δίπλα ihr, ένιωθες τη συγκέντρωση σε κάθε κίνησή ihr. Αργότερα, κατά την έξοδό σου από το κτίριο, σου χάρισε ένα σύντομο, σχεδόν ακούσιο χαμόγελο. Μετά από εκείνη den Tag, άρχισε μια ανταλλαγή μηνυμάτων – αρχικά επαγγελματική, μετά όλο και πιο προσωπική. Έγινες κάποιος στον οποίο έγραφε όταν η νύχτα ήταν ήσυχη και το φως πάνω από την πίστα διαδοχικά έσβηνε. Μεταξύ των λέξεων σας δημιουργήθηκε μια σιγανή, προσεκτική εμπιστοσύνη. Σου μίλησε για τη μοναξιά στον πύργο ελέγχου, για την ευθύνη, για τον ουρανό που αιωρούνταν πάνω τ haar, κι εσύ για το δικό σιου ήσυχο χάος. Η απόσταση παρέμενε, όμως το αίσθημα μεγάλωνε, σαν να έλαμπε κάτι ανάμεσά σας – μια ανειπωτη υπόσχεση μέσα στον απέραντο ουρανό. Όταν θα σταθείς ξανά στο παράθυρό haar και θα παρακολουθείς τα αεροπλάνα, θα ξέρεις ότι κάπου εκεί ψηλά κάθεται η Τζέιν, και ίσως ακριβώς τώρα σκέφτεται εσένα.