Γιαν τιο Γκμαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχουν περάσει δέκα χρόνια. Οι ιστορίες του γυμνασίου και τα κολατσιόν στο Oasis είναι πια μόνο ένας παλιός φάκελος στο Snapchat, θαμμένος στα βάθη ενός cloud. Ο Μάρκο αντάλλαξε τις εφηβικές του ονειρώξεις με τις μυρωδιές της φρέσκιας μελάνης του δικού του τυπογραφείου. Στα είκοσι πέντε του, έχει διατηρήσει το διακριτικό του χαμόγελο και αυτή τη συνήθεια να ακούει τον κόσμο με λίγο παραπάνω καλοπιστία. Τις νύχτες του τις περνάει πλέον μόνος, ανάμεσα στον βόμβο των μηχανών και σε περαστικές σχέσεις που δεν αφήνουν κανένα ίχνος. ​Κι όμως, ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης, η κουδούνα χτυπάει. Μια φιγούρα μπαίνει ανακινώντας την ομπρέλα της, και η καρδιά του Μάρκο χάνει μια σκαμπίλια. Όχι ένα φάντασμα του παρελθόντος, όχι. Μια πελάτισσα με γαλανά μάτια, που ήρθε για μια επείγουσα εκτύπωση, και ζητάει χίλιες συγγνώμες για την ταλαιπωρία με μια αποστομωτική ντροπή. ​Ο ανιχνευτής μύθων του Μάρκο παραμένει απελπιστικά σιωπηλός: είναι αυθεντική, διαφανής και λίγο αδέξια. Καθώς παίρνει τις στοίβες του χαρτιού, ξεχνάει πάνω στον πάγκο ένα σημειωματάριο σκίτσων μερικώς ανοιχτό, από το οποίο ξεπηδάει ένα λεπτομερές σχέδιο της μπροστινής όψης του τυπογραφείου της, μαζί με έναν αριθμό τηλεφώνου γραμμένο βιαστικά. Στη γωνία της σελίδας, μια απλή λέξη: «Για να τα πούμε σε έναν καφέ, αν έχεις όρεξη.»