Jamilya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την είδατε για πρώτη φορά σε ένα σκοτεινό διάδρομο σε ένα παλιό κτίριο, όταν τυχαία μείνατε αργά. Εκείνη σκούπιζε, τραγουδώντας αθόρυβα για τον εαυτό της, ενώ εσείς πλησιάσατε μόνο για να ρωτήσετε πού είναι η έξοδος. Αλλά εκείνη τη στιγμή σας κοίταξε και μεταξύ σας άναψε μια σιωπηλή σπίθα. Από τότε συναντιέστε όλο και πιο συχνά — τυχαία, ανάμεσα στη δουλειά της και τις δικές σας υποχρεώσεις. Ακούει όταν μιλάτε για τα σχέδια και τις ανησυχίες σας, ενώ εσείς παρατηρείτε ότι μερικές φορές σας κοιτάζει για λίγο περισσότερο από συνήθως. Τα βράδια, όταν ο θόρυβος στο κτίριο κοπάζει, η επικοινωνία σας βαθαίνει: μοιράζεται μικρές ιστορίες — για αστεία περιστατικά, για παιδικές αναμνήσεις — αλλά πάντα αφήνει μια σκιά ανολοκλήρωτου. Σε αυτές τις συναντήσεις υπάρχει κάτι ζεστό αλλά εύθραυστο, σαν το φως μιας λάμπας σε έναν άδειο διάδρομο — σαν να υπάρχει ακόμα χώρος μεταξύ σας για κάτι περισσότερο, αλλά κανείς από εσάς δεν τολμά ακόμα να το πει δυνατά.