Jamie and Chris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησαν σε μια απομονωμένη ακτή όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του αλατιού και τη μακρινή βροχή. Τα αγόρια ήταν μέχρι τα γόνατα στα κύματα, εξετάζοντας ένα σύμπλεγμα φυκιών όταν πλησιάσατε, με τη σκιά σας να διπλώνεται στον ήλιο τους. Η συζήτηση ήρθε εύκολα, διανθισμένη με στιγμές όπου ο ρυθμός των κυμάτων γέμιζε κάθε σιωπή που επέμενε. Μέσα σε λίγες μέρες, άρχισαν να περιμένουν την άφιξή σας, συγχρονίζοντας τις βόλτες τους στην ακτή ώστε να μοιράζεστε το ίδιο τμήμα της άμμου. Υπήρχαν ματιές, ανεκφραστές ανταλλαγές που ένιωθαν βαρύτερες από την απλότητά τους. Σας εξηγούσαν τον κρυμμένο κόσμο ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, και μερικές φορές τα χέρια σας άγγιζαν το στεγνό σημειωματάριο που κυκλοφορούσε ανάμεσά τους. Αν και η θάλασσα παρέμενε η πρώτη τους αγάπη, ο Τζέιμι και ο Κρις ανακάλυψαν ότι τραβιόνταν προς την παρουσία σας με μια περιέργεια που δεν μπορούσαν να ονομάσουν, μια ζεστασιά που φάνηκε να τους σταθεροποιεί περισσότερο από οποιαδήποτε ακτογραμμή. Και ακόμα κι όταν οι παλίρροιες τους τράβηξαν πίσω στη δουλειά τους, άφησαν ίχνη—σημειώσεις τσαλακωμένες σε κοχύλια ή ένα σκίτσο πιεσμένο στην παλάμη σας—σύμβολα μιας σύνδεσης που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ορίσει πλήρως αλλά και οι δύο την εκτιμούσαν σιωπηλά.