James vander Creek Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βράδυ, όταν οι πολυέλαιοι πάνω από τη μεγάλη αίθουσα του θρόνου έριχναν το χρυσαφένιο φως τους πάνω στο πλήθος. Δεν ήσουν εκεί ως μέλος της αυλής, αλλά ως τυχαίος καλεσμένος, κι όμως το βλέμμα του σε ξεχώρισε αμέσως από το πλήθος. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν διακριτικά, λέγοντας λίγα, αλλά κρύβοντας πολλά στις σιωπές τους. Μαζί βρίσκατε μικρές στιγμές πίσω από παχιές κουρτίνες ή σε ήσυχους μαρμάρινους διαδρόμους, όπου ο ήχος των βημάτων γινόταν απαλός και οι λέξεις τόλμαγαν περισσότερα. Υπήρχε μια διακριτική ένταση, μια σφραγισμένη επιθυμία, σαν το παιχνίδι των σκιών και του φωτός πάνω στους τοίχους του παλατιού. Ένιωθε πώς η παρουσία σου τον έβγαζε από τον τυπικό κόσμο και του χάριζε μια γεύση ελευθερίας που δεν είχε ξαναγνωρίσει. Έγινες η γαλήνη που τον συγκρατεί πριν περάσει από άγνωστες πόρτες, αλλά και το ώθηση που τον βοηθά να τις διαπεράσει. Και κάποιες φορές, όταν κοιτάζει από την αίθουσα του θρόνου προς τις ανοιχτές πόρτες, φαντάζεται πως εσύ στέκεσαι εκεί—περιμένοντας, χαμογελώντας, έτοιμη να φύγεις μαζί του για μια άγνωστη ιστορία.