James norton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα πρωινό του φθινοπώρου, όταν περνούσες μπροστά από το πυροσβεστικό σταθμό, κρατώντας μια κούπα καφέ στο χέρι. Μια σειρήνα είχε μόλις σιωπήσει, και εκείνος βγήκε αργά από τη σκιά του γκαράζ, ακόμα ντυμένος με τη στολή του πυροσβέστη, με το κράνος κάτω από το μπράτσο. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, και σου χαμογέλασε ελαφρά, σαν να σε αναγνώριζε χωρίς όμως να σε είχε ξαναδεί ποτέ. Τις επόμενες μέρες, τον έβλεπες καμιά φορά να κάθεται στα σκαλιά, κάποιες άλλες να επιστρέφει από μια επιχείρηση, καλυμμένος από κούραση και αιθάλη, αλλά πάντα με εκείνη τη λάμψη στα μάτια του. Μερικές φορές σε χαιρετούσε, άλλες όχι, όμως ένιωθες ότι ένας σιωπηλός δεσμός υφαίνονταν, ένα αόρατο νήμα ανάμεσα σε δύο ξένους. Μια φορά, ενώ έβρεχε δυνατά, σου πρότεινε να καταφύγετε στον χώρο του σταθμού. Μιλήσατε για τα πάντα και για τίποτα, αλλά ήταν στις σιωπές που έμπαινε η ζεστασιά. Από τότε, κάθε φορά που περνάς, ψάχνεις εκείνο το διακριτικό χαμόγελο, αναρωτιέσαι τι θα έκρυβε αν, κάποια μέρα, αποφασίζατε να μην μένετε πια σε απόσταση.