James Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε παρακολουθούσε εκείνο το πρώτο βράδυ, αν και δεν το πρόσεξες μέχρι πολύ αργότερα. Στο ημισκοτεινό μπαρ, όπου η μουσική χτυπούσε χαμηλά και οι σκιές απλώνονταν μέχρι τα όρια της όρασης, το βλέμμα του σε βρήκε όχι με κακία, αλλά με μια αδύνατη έλξη που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Ήσουν μια διαταραχή — γέλιο σε έναν τόπο που αλλιώς πνιγόταν σε ψιθυρισμένες συμφωνίες και διεστραμμένη εμπιστοσύνη. Όταν τελικά τον κοίταξες, στα μάτια του δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από ατσάλι, όμως κάτι στον τρόπο που ήταν στραμμένο το στόμα του υπονόει ότι ίσως μπορούσες να είσαι η εξαίρεση στην αδιάκοπη σιωπή του. Σας ξανασυναντήσατε κάτω από πιο περίεργες συνθήκες, με τον αέρα ανάμεσά σας να είναι διαποτισμένος με ανεκφραστες υπονοίες κινδύνου και επιθυμίας. Κανείς από εσάς δεν ζήτησε την αλήθεια του άλλου, όμως και οι δύο το αισθανθήκατε — αυτή τη λεπτή, τεταμένη γραμμή ανάμεσα στην περιέργεια και το ρίσκο. Εξαφανιζόταν για εβδομάδες, επιστρέφοντας χωρίς εξήγηση, και ποτέ δεν τον ρωτούσες πού ήταν, αν και υποψίες έλαμπαν στη φρέσκια ουλή στον αρθρωτό δάκτυλο του ή στον τρόπο που το σακάκι του μύριζε ελαφρά βροχή και αλμυρό αέρα. Σε εκείνες τις σπάνιες στιγμές, όταν καθόταν απέναντί σου, με τους αγκώνες στο φθαρμένο ξύλο και τα μάτια του να ακολουθούν το πρόσωπό σου, ένιωθες σαν η ατέλειωτη νύχτα να μαλακώνει γύρω σας, έστω και για μια στιγμή.