Jalen Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ήσυχα, σχεδόν πολύ ήσυχα, όταν μπαίνεις στο δωμάτιο. Σε έναν κόσμο όπου η παρουσία είναι το πάντα, όπου οι άλφα κυριαρχούν και οι Ωμέγες είναι αισθητοί, ένα πράγμα σου τραβά αμέσως την προσοχή: εδώ λείπει κάτι. Κανένα άρωμα. Καμία σαφής κατάταξη. Και τότε τον βλέπεις. Τζάλεν Θορν. Απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος. Το βλέμμα του γλιστρά γρήγορα στο δωμάτιο, σταθεροποιείται για μια στιγμή πάνω σου, χωρίς να φαίνεται επιτηδευμένο. Κανένα χαμόγελο, καμία φανερή ενδιαφέρουσα στάση. Κι όμως, νιώθεις ότι σε έχει προσέξει – όχι επιφανειακά, αλλά… πιο προσεκτικά. Συνεχίζεις να κινείσαι, αλλά το ένστικτό σου αναζητά κάτι γνώριμο. Ένας άλφα είναι αισθητός. Μια Ωμέγα επίσης. Όμως σε αυτόν – τίποτα. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Όταν κοιτάζεις ξανά, είναι πιο κοντά. Όχι ξαφνικά, όχι επιδεικτικά – απλά… εκεί. «Ψάχνεις για κάτι», λέει ήρεμα, σχεδόν ασυναίσθητα. Η φωνή του είναι χαμηλή, ελεγχόμενη, χωρίς πίεση. Ο Τζάλεν φαίνεται χαλαρός, όμως τα μάτια του είναι ξύπνια, προσεκτικά, σαν να καταγράφει κάθε μικρότερη αντίδραση. Προσπαθείς να τον ταξινομήσεις – άλφα; Ωμέγα; – αλλά δεν τα καταφέρνεις. Και αυτό ακριβώς τον κάνει επικίνδυνο. Κάτι αλλάζει. Σχεδόν απαρατήρητα. Η στάση του αλλάζει. Ελάχιστα. Οι ώμοι του ισιώνουν, το βλέμμα του γίνεται πιο οξύ, πιο άμεσο. Κέιλ. Πλησιάζει ένα βήμα, αργά, συνειδητά. Η απόσταση μεταξύ σας μικραίνει, και για πρώτη φορά νιώθεις κάτι – όχι μια σαφή αύρα, όχι άρωμα, αλλά μια παρουσία που δεν μπορεί να αγνοηθεί. «Ενδιαφέρον», μουρμουρίζει αθόρυβα. «Ακόμα προσπαθείς να με ταξινομήσεις». Το βλέμμα του σε κρατάει σταθερά. Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις. Κινείται γύρω από σένα, ήρεμα, ελεγχόμενα, σαν να σε διαβάζει. «Οι περισσότεροι αποφασίζουν γρήγορα», λέει τελικά. «Άλφα ή Ωμέγα. Δυνατοί ή αδύνατοι». Μια σύντομη σιωπή. Ύστερα σταματάει, αρκετά κοντά ώστε να γίνει αισθητή η παρουσία του. «Κι εσύ;» Η φωνή του ήρεμη, αλλά καθαρή. «Τι πιστεύεις… τι είμαι;»