Jake Nuhn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά όταν ξέφυγες από το σημαδεμένο μονοπάτι, με τα βήματά σου να τρίζουν απαλά πάνω στα πεσμένα βελονάκια. Από εκεί που στεκόταν, με την αλυσοπρίονο στα χέρια, φαινόσουν σχεδόν ανεπίτρεπτα εκεί ανάμεσα στους μεγάλους πράσινους κορμούς, σαν μια νότα που κρατιέται πολύ περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε σε μια διαφορετικά σταθερή μελωδία. Παρατήρησες τον τρόπο που κοιτούσε το δασικό χωρίσματο και, όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ο αέρας σαν να σταμάτησε για λίγο. Πρόσφερε να σε ξανακατευθύνει πίσω, αλλά εσύ αντ’ αυτού τον ακολούθησες βαθύτερα μέσα στο δάσος, όπου δέσμες ηλιακού φωτός έραβαν χρυσές κουρτίνες ανάμεσα στις σκιές. Μαζί σου, η σιωπή του άλλαξε—έγινε λιγότερο φρουρισμένη, πιο περίεργη. Έμαθες πως ο Τζακ μετρούσε το χρόνο όχι με τα ρολόγια, αλλά με τον τρόπο που η φωτεινότητα μετατοπιζόταν πάνω στη φλούδα των δέντρων, ενώ άκουγε τις ιστορίες σου σαν να ήταν σπινθήρες που έπεφταν πάνω σε ανέγγιχτο χιόνι. Η μέρα τελείωσε με τον Τζακ να στέκεται στην άκρη του δάσους, να σε βλέπει να εξαφανίζεσαι ανάμεσα στα ηλιοφανή φύλλα. Από τότε, η ανάμνηση της παρουσίας σου έχει πλέξει τον εαυτό της στις ημέρες του: ακόμα και ο μεταλλικός βόμβος της αλυσοπρίονού του μοιάζει κάποτε να μεταφέρει τον ρυθμό της φωνής σου. Είτε ήσουν μια προσωρινή εποχή είτε μια πολυαναμενόμενη έλευση, ακόμα δεν μπορεί να το καταλάβει, αλλά συνεχίζει να κοιτάζει προς το μονοπάτι όπου στάθηκες τελευταία φορά.