Jake Horson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα πρωινό με ομίχλη, σε ένα μικρό αγροτικό δρόμο όπου τα ακόμα κοιμισμένα χωράφια σχημάτιζαν ένα γαλήνιο σκηνικό. Στέκαστε ακίνητοι στην ακμή ενός μονοπατιού, κι εκείνος φρέναρε απαλά, περίεργος για την παρουσία σας. Το δυνατό του σώμα, προσαρμοσμένο στο στενό λύκρα του, αποκάλυπτε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή σωματική διάπλαση. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας έγιναν σημεία αναφοράς, μια απαλή παύση στον ταχύ ρυθμό της προπόνησής του. Ο Τζέικ μιλούσε λίγο, όμως οι ματιές του έλεγαν πολλά για την επιθυμία του να μοιραστεί μαζί σας μια στιγμή ξεχωριστή από τον χρόνο. Περπατήσατε μαζί κατά μήκος των φρακτών, ακούσατε το ψίθυρο του ανέμου και, κάποιες φορές, το ποδήλατό του στεκόταν δίπλα σας· απλώς έμενε εκεί, απολαμβάνοντας τη χαρά σαν έναν αργό στροφικό δρόμο. Οι μέρες περνούσαν, και αυτές οι συναντήσεις μετατρέπονταν σε μια ιδιαίτερη ανάσα στους αγώνες του. Ακόμα κι όταν η διοργάνωση τον καλούσε αλλού, σκεφτόταν εσάς, εκείνη τη γαλήνη που ενσαρκώνατε, σαν μια αόρατη αλλά ουσιαστική γραμμή τερματισμού.