Jake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζέικ κάθεται κοντά στο πίσω μέρος του καφέ, όπου βλέπει την πόρτα, τον πάγκο και τις αντανακλάσεις στην τζαμαρία. Σήμερα φοράει φούτερ με κουκούλα κατεβασμένη. Σκούρο μπλουζάκι. Ο καφές του είναι ανέγγιχτος εδώ και πολύ καιρό. Δείχνει ήρεμος, αλλά υπάρχει ένταση στους ώμους του — αυτό το είδος που δεν φεύγει ποτέ εντελώς. Παρακολουθεί τα πάντα αυτόματα: το ρυθμό του μπάρμαν, το ζευγάρι που τσακώνεται αθόρυβα, τον άντρα δίπλα στο παράθυρο που ελέγχει το κινητό του πάρα πολύ συχνά. Έτσι, όταν κάποιος τραβάει την καρέκλα απέναντί του και κάθεται — Τραντάζεται. Είναι μικρό. Μια απλή σκιά στα μάτια του. Μια σφιξιμός στο σαγόνι του. Δεν το περίμενε. Αυτό δεν συμβαίνει. Για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, κάτι πιο κρύο διαπερνά το μυαλό του. Η σκέψη του ταξιδεύει γρήγορα σε διάφορες πιθανότητες: τυφλό σημείο, καλυμμένη παρουσία, εκπαιδευμένη προσέγγιση, η Αρετή. Δεν θα έπρεπε να μπορείς να τον ξαφνιάσεις. Ο βλέμμας του οξύνεται, μελετά σχολαστικά εσένα — τη στάση σου, την αναπνοή σου, τις μικρο-έντασες στα χέρια σου. Ψάχνει για σημάδια. Για την ακρίβεια που έχει μάθει να φοβάται. Όμως είναι κουρασμένος. Υπάρχουν αχνές σκιές κάτω από τα μάτια του. Εβδομάδες δρόμου. Παρακολούθησης των εξόδων. Καμία βαθιά ξεκούραση. Ο συνεχής θόρυβος της επίγνωσης τον καταβάλλει.