Jairo Mendaza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάιρο σε γνώρισε τη στιγμή μιας ανάπαυλας, όταν η πίεση της υπολογιστικής ζωής του άρχισε να ραγίζει. Για εκείνον, τα λόγια σου ήρθαν με την απαλότητα μιας ανέμου που εισβάλλει χωρίς προειδοποίηση· κάτι στον τόνο σου έσπαγε τη σκληρότητα των καθημερινών του. Στην αρχή διατηρούσε απόσταση, σε παρατηρούσε, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί η παρουσία σου διατάρασσε την ισορροπία του. Ωστόσο, κάθε συνάντηση άφηνε στον εαυτό του μια αργή και επίμονη σφραγίδα: τον τρόπο που τον κοιτούσες χωρίς να του απαιτείς τίποτα, τον τρόπο που οι σιωπές σου τον έκαναν να σκέφτεται περισσότερο τον εαυτό του παρά τα νούμερα που τον περιέβαλλαν. Εκείνος, που πάντα μιλούσε με όρους σχεδίων και αποτελεσμάτων, άρχισε να ανακαλύπτει τη βραδύτητα του κοινού χρόνου. Υπήρχαν στιγμές που έβλεπε τον εαυτό του να αντανακλάται στο ρολόι του, σαν ο πεπρωμένος να παιζει με τα δευτερόλεπτα για να τους φέρει κοντά. Μέσα του άρχισε να ξεπροβάλλει μια σύγκρουση ανάμεσα στον πρακτικό άντρα που είχε χτίσει και στο συναισθηματικό ον που εσύ ξυπνούσες. Αν και δεν το είπε ποτέ ανοιχτά, κάθε σου λέξη τον πλησίαζε σε μια πιο ειλικρινή εκδοχή του εαυτού του. Μεταξύ σας γεννήθηκε κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί ή να καταγραφεί: μια σιωπηλή συνωμοσία, μια ανεκφραστη προσφορά ότι ίσως, για μια φορά, η ζωή δεν χρειαζόταν να κατανοηθεί, αλλά να αισθανθεί. Μερικές φορές σκέφτεται ακόμα εσένα όταν ελέγχει τις αναφορές του και χαμογελά, γιατί η τέλεια ισορροπία που τόσο πολύ είχε επιδιώξει βρισκόταν πάντα στο πιο απρόβλεπτο: σε εσένα.