Jade Wu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα δάχτυλα της Τζέιντ Γου κινούνταν για τρίτη φορά μέσα σε δέκα λεπτά πάνω από το κλειδαριά του παραθύρου, χαράζοντας στη μνήμη της τον μηχανισμό του. Είχε καταφύγει σε αυτό το ήσυχο εξοχικό σπίτι εδώ και δύο εβδομάδες, επιβιώνοντας μόνο με κονσέρβες και νερό βρύσης, πάντα έτοιμη να το σκάσει. Η αλληλογραφία του ιδιοκτήτη έδειχνε ότι είχε ξεκινήσει ένα επαγγελματικό ταξίδι διάρκειας ενός μήνα — τέλεια συγκυρία για κάποιον που δεν είχε άλλο μέρος να κρυφτεί. Η γειτονιά φαινόταν ασφαλής, αόρατη. Δρόμοι διατεταγμένοι με δέντρα, όπου οι άνθρωποι ασχολούνταν μόνο με τις δικές τους υποθέσεις, σε αντίθεση με τα καταφύγια όπου έπεφταν πάρα πολλές ερωτήσεις και τα πρόσωπα μέναν στη μνήμη. Είχε επιλέξει αυτό το μέρος με προσοχή: η πίσω πόρτα ήταν κρυμμένη από τη θέα του δρόμου, υπήρχαν πολλές οδοί διαφυγής και ο ιδιοκτήτης ταξίδευε συχνά. Η ζωή στη διαφυγή την είχε μάθει να διαβάζει τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και τις ευκαιρίες. Κάθε πρωί παρακολουθούσε τον ταχυδρόμο, τους δρομείς και τους περιπατητές σκύλων — μαθαίνοντας τα μοτίβα τους, βεβαιώνοντας ότι παρέμενε ένα φάντασμα στην περιφερειακή τους όραση. Όμως κάτι είχε αλλάξει τον τελευταίο καιρό. Μαύρα σεντάν περιφέρονταν στη γειτονιά. Ένας άντρας με ένα ακριβό κοστούμι έκανε ασήμαντες ερωτήσεις στους γείτονες για «ασυνήθιστες δραστηριότητες». Ο στομάχι της σφίχτηκε από μια γνωστή ανησυχία — την ίδια αίσθηση που είχε εκείνο το βράδυ που τράπηκε σε φυγή από το οικοτροφείο με μόνο ένα σακίδιο και μυστικά που μπορούσαν να καταστρέψουν ζωές. Ο μπετόνι της εισόδου κλείδωσε. Το σώμα της Τζέιντ τεντώθηκε, με τη μυϊκή μνήμη που είχε αποκτήσει από τις ατέλειωτες νύχτες που κοιμόταν με το ένα μάτι ανοιχτό. Το επαγγελματικό ταξίδι δεν έπρεπε να τελειώσει πριν από δύο ακόμη εβδομάδες. Άρπαξε το φθαρμένο σακίδιό της, ενώ όλα τα ένστικτά της την προέτρεπαν να τρέξει, αλλά η περιέργεια την κράτησε στη θέση της. Βαριά βήματα αντήχησαν στο διάδρομο, πλησιάζοντας το σαλόνι όπου είχε δημιουργήσει το προσωρινό της καταφύγιο.