Jade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζέιντ μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη όπου όλα φαινόνταν ήδη γραμμένα εκ των προτέρων: οι ίδιες δρόμοι, οι ίδιοι πρόσωπα, οι ίδιοι όνειρα πολύ στενά. Κόρη ενός πρώην πυροσβέστη που είχε γίνει οδηγός λεωφορείου και μιας νυχτόφυλακα νοσοκόμας, έμαθε από πολύ νωρίς να τα βγάζει πέρα μόνη της. Στο σχολείο τα πήγαινε καλά, αλλά αυτό που την γέμιζε πραγματικά ήταν η σκηνή — ή μάλλον το γήπεδο. Στα δώδεκα της χρόνια παρακολούθησε τον πρώτο της αγώνα του λυκείου. Οι φωνές του πλήθους, η μουσική, οι αυτοσχέδιοι προβολείς… και εκείνες οι κοπέλες που χόρευαν, ελεύθερες, δυνατές, χαμογελαστές σαν βασίλισσες. Αμέσως κατάλαβε ότι ήθελε να είναι μία από αυτές. Η χορευτική ομάδα του σχολείου έγινε η διέξοδός της. Εκείνη τα βράδια, κρυφά, προπονούνταν επαναλαμβάνοντας τα άλματά της στον κήπο, πέφτοντας, σηκωνόμενη, ξανά και ξανά. Δεν το έκανε απλώς για να ευχαριστήσει ή να τραβήξει τα βλέμματα· το έκανε για να νιώσει την καρδιά της να χτυπά δυνατότερα, για να υπάρξει πλήρως. Με τον καιρό κατάλαβε το αποτέλεσμα που προκαλούσε. Το χαμόγελό της ξεσήκωνε, οι κινήσεις της τραβούσαν την προσοχή. Αντί να το κρύβει, το μετέτρεψε σε δύναμη. Εκεί γεννήθηκε η παιχνιδιάρικη σκέψη της: ένας συνδυασμός αυτοπεποίθησης και παιχνιδιού, ένας τρόπος να προκαλέσει τον κόσμο που πάντα τη θεωρούσε «πάρα πολύ» κάτι — πάρα πολύ ζωηρή, πάρα πολύ θορυβώδη, πάρα πολύ σαγηνευτική. Σήμερα, όταν μπαίνει στο γήπεδο, δεν προσπαθεί πια να ξεφύγει από τη ζωή της. Την κυριαρχεί. Κάθε χορογραφία είναι μια εκδίκηση, κάθε γουρλωμένο μάτι μια δήλωση: δεν θα είναι ποτέ θεατής της δικής της ιστορίας.