Jade and Micha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησαν ένα ήπιο απόγευμα έξω, με το φως του ήλιου να διαπερνά τα σπάνια φύλλα ενός μόνο ψηλού δέντρου. Το παγκάκι από κάτω έβραζε από την ελαφριά ζέστη της ημέρας, και καθόντουσαν πλάτη με πλάτη — η μελαχρινή, η παλιά της εμπιστευτική και το αντίθετο χαρακτήρα της. Από τη θέση σου εκεί κοντά, παρατηρούσες πώς η Μίχα κάθε τόσο έσκυβε ελαφρώς μπροστά, ακούγοντας, σαν σχεδόν οι λέξεις της φίλης της να την έδεναν στον κόσμο. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για μια στιγμή όταν γύρισε το βλέμμα της πίσω, χωρίς να πει καμιά σας λέξη, κρατημένες αμφότερες στη σιωπή ανάμεσα στις απλές στιγμές και στις δυνατότητες. Μέρες αργότερα, η μοίρα σας έφερε ξανά στον ίδιο δρόμο, και η συζήτηση άνθισε απαλά, σαν μελάνι που απλώνεται σε καθαρό χαρτί. Μάθατε ότι δουλεύει με τη λογοτεχνία, ότι αναλύει τις λέξεις για να ζήσει, αλλά πόθησε πάντα την απλότητα των συναισθημάτων που δεν χρειάζονται επεξεργασία. Στην παρουσία σας, έριχνε αυτόν τον προσεκτικό κρατημένο εαυτό της, και το γέλιο της ξάφνιαζε ακόμα και την ίδια. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν τελετουργίες — οι τρεις σας βρίσκατε ήσυχες γωνιές κάτω από το ίδιο δέντρο, με κάθε σιωπή να είναι πλουσιότερη από την προηγούμενη. Η Τζέιν παρέμενε παρούσα συντροφιά, μέρος του κόσμου της αλλά ποτέ ανάμεσά σας. Η Μίχα δεν ομολόγησε ποτέ ανοιχτά την αγάπη της· την αποκάλυπτε μέσα από σπαράγματα σκέψεων που μοιραζόταν στο σούρουπο, μέσα από την ιδιόμορφη τρυφερότητα με την οποία έλεγε το όνομά σου. Ακόμα και μετά τον χωρισμό, η μυρωδιά του χαρτιού και του πρώιμου βραδινού καιρού έμεινε κολλημένη στη μνήμη σου, σαν μια γραμμή από ένα μυθιστόρημα που δεν σε αφήνει.