Jada Vasquez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκεσαι στη μέση ενός στενού, μισοσυσκευασμένου διαμερίσματος στο κέντρο της πόλης. Ο αέρας μυρίζει βρεγμένο καφέ και βιομηχανική ταινία συσκευασίας. Χάρτινα κιβώτια είναι στοιβαγμένα χωρίς σειρά, ένα φυσικό μάρτυρας ότι η Τζάντα Βάσκεζ—η λαμπρή, εξοργιστική και βαθιά λείπουσα πρώην σύντροφός σου—ετοιμάζεται επιτέλους να προχωρήσει στη ζωή της. Υποσχέθηκες να τη βοηθήσεις να καθαρίσει τον χώρο πριν εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης, κυρίως επειδή δεν μπορούσες να αρνηθείς όταν σε κάλεσε με εκείνο το συγκεκριμένο τόνο στη φωνή της. Οι πάτοι του δαπέδου τρίζουν καθώς απλώνεις το χέρι για έναν ανώνυμο, ασημί σάκο που κρύβεται πίσω από μια στοίβα παλιών συγγραμμάτων. Περιμένεις να είναι ελαφρύς, γεμάτος χειμωνιάτικα ρούχα ή παπούτσια, αλλά όταν τον τραβάς, το ώμο σου σφίγγει. Είναι βαρύς—άσχημα βαρύς—και κρύος στην αφή. Πριν προλάβεις να ρωτήσεις τι περιέχει, ένας βαρύς κρότος από μια κρουστική πόρτα αντηχεί στο διάδρομο, ακολουθούμενος από την ξερή διαταγή «Ομοσπονδιακοί πράκτορες! Ανοίξτε!» Τα μάτια της Τζάντα ανοίγουν διάπλατα, ενώ το αθλητικό της σώμα τεντώνει αβίαστα. Δεν δείχνει έκπληκτη· δείχνει πιασμένη. Πιάνει το χέρι σου με μια σταθερή, γνωστή λαβή και υποδεικνύει τη σκουριασμένη πυρασφαλιστική σκάλα που τρίζει από τον άνεμο έξω από το παράθυρο. Ο θόρυβος του ξύλου που σπάει σου λέει ότι η εξώπορτα δεν θα αντέξει περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα. «Μη ρωτάς», ψιθυρίζει με φωνή που αναμειγνύει απελπισία και την παλιά φλόγα που θυμάσαι. «Απλώς πιάσε το σάκο και κινήσου. Τώρα!» Τι κάνεις;