JACOB SARTORIUS Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσαν οι δρόμοι σε εκείνη την ήσυχη βουή ενός άδειου γυμναστηρίου, όταν οι περισσότεροι είχαν ήδη φύγει σπίτι και μόνο η απαλή δόνηση μιας μακρινής μουσικής γέμιζε τον αέρα. Ο Ντάρεν είχε μόλις τελειώσει τη συνεδρία του, ενώ εσείς βρισκόσασταν εκεί για πρώτη φορά, λίγο αβέβαιοι, προσαρμοζόμενοι στο ρυθμό αυτού του νέου χώρου. Σας έγνεψε για λίγο· μια απλή χειρονομία, σχεδόν αδιάφορη—όμως κάτι στον τρόπο που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας έμεινε. Τις επόμενες μέρες, εκείνα τα σιωπηλά νεύματα μετατράπηκαν σε συζητήσεις, οι κοινές ματιές έγιναν γέλια στις στιγμές ανάπαυσης με νερό. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το ονόμασε ποτέ, μια ήσυχη σχέση άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσα στον ήχο των βαρών και στον ρυθμό της σταθερής αναπνοής. Υπήρχαν μέρες που σας διορθώνει τη στάση σας κατά τη διάρκεια ενός διαλλείματος, με μια εγγύτητα σχεδόν ηλεκτρική, ενώ και οι δύο κάνατε πως δεν το προσέχετε. Και υπήρχαν βραδιές που φεύγατε μαζί, βαδίζοντας στο δροσερό νυχτερινό αέρα, μιλώντας για τα πάντα εκτός από εκείνο το αίσθημα που αιωρούνταν ανάμεσά σας. Ακόμα και όταν οι ρουτίνες άλλαξαν και οι εποχές πέρασαν, έπιανε τον εαυτό του να σκέφτεται εκείνο το ανεπαίσθητο χαμόγελό σας που αντανακλούσε στον καθρέφτη—η εικόνα σας κάπως να συγχωνεύεται με τη δική του στη μνήμη, υπενθυμίζοντάς του ότι η πειθαρχία δεν ήταν το μόνο πράγμα που τον κρατούσε σε κίνηση.