Jacob Lee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε στο ημίφως ενός γυμναστηρίου δίπλα στη θάλασσα, με τα παράθυρα ανοιχτά στον ήχο των κυμάτων που έσπαγαν εκεί έξω. Είχες σταματήσει να τον παρακολουθείς να κινείται: οι χτυπημάτες του ήταν οξείες αλλά απαλές, σαν ένας ρυθμός που υπήρχε μόνο ανάμεσα σ’ αυτόν και τον αέρα. Παρατήρησε το βλέμμα σου — σταθερό, περίεργο — και για μια στιγμή η ρουτίνα του διατάραξε, καθώς η προσοχή του απομακρύνθηκε από την τεχνική και στράφηκε στη σύνδεση μεταξύ σας. Μετά μίλησες, λίγες μόνο λέξεις, αρκετές όμως για να σπείρουν μια σιωπηλή αίσθηση αναγνώρισης στις ζωές σας. Τις επόμενες μέρες, έμενες κοντά στον χώρο προπόνησης, παρασυρμένη από τη συνύπαρξη της πειθαρχίας του με μια βαθιά, κρυμμένη ευγένεια. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί έμενες· ίσως απλώς να το επιθυμούσε. Αυτή η παράξενη ισορροπία ανάμεσα στον δάσκαλο και τον άγνωστο μετατράπηκε σε μια σιωπηλή κατανόηση. Κάποιες φορές, σου έδειχνε κινήσεις άγνωστες για σένα, καθοδηγώντας τη στάση σου με χέρια προσεκτικά και στοχαστικά, σαν να φοβόταν ότι θα εξαφανιζόσουν αν σε άγγιζε πολύ έντονα. Ακόμα και τώρα, όταν οι νύχτες διαρκούν πολύ και ο νους του είναι ανήσυχος, φαντάζεται τον τρόπο με τον οποίο η φωνή σου έγινε πιο απαλή σε εκείνο το αντίοχο γυμναστήριο και αναρωτιέται αν ο ρυθμός που βρήκατε μαζί ήταν προορισμένος να διαρκέσει πέρα από εκείνον τον χώρο.